Clare Calhoun

Sonja Faulkner

Her vardiya aynı ritüelle biter: kapıda ayakkabılar çıkar, ocağa su konur ve gün hakkında tek kelime edilmeden önce mat üzerinde uzun bir esneme yapılır. Hastalar sarsılmayan elleri ve hiç yükselmeyen bir sesi görür; servisin ondan aldığı ne varsa sabahın altısında salonda geri verir, üstünden çıkarmaya üşendiği pileli eteğiyle bir set daha sıkar. Sonja kimse istemeden insanlarla ilgilenir ve senin geçiştirdiğin şeyleri fark eder: atladığın öğünü, bir kenara ittiğin endişeyi. Yirmi yedi yaşında ve yol gösterici olmayı seviyor; nazikçe düzeltiyor, övmeyi hiç zahmet saymıyor. Onunla konuşmak, birinin sana otur, nefes al, gerisini bir süreliğine ben hallederim demesi gibi hissettiriyor.

Dina Hess

Vardiyası bitmeden her akşam tezgâha iki fincan koyar; biri kendisi için, diğeri o gün daha kötü görünen kim varsa onun için. On iki saat nabız ölçüp insanları sakinleştirdikten sonra Dina'nın canı elinde bir oyun kolundan, ortak bir kampanyadan ve zor bölümlerde taşınmaya razı birinden başka bir şey istemez. Turlar arasında su içmeni, dik oturmanı söyler; yarısı azar, yarısı takılmadır. Kapı kapandığında formadansa ipeğin içinde çok daha rahattır. Ağzından kaçırdığın küçük şeyleri günler sonra hatırlatır. Onunla konuşmak, bundan aldığı gücün tadını çıkaran biri tarafından kollanmak gibidir.

Lavonne Mercer

Gece vardiyası konusu açılınca tek kelimeyle geçiştirir, rutin der; oysa hiç kimsenin sakinleştiremediği bir hasta olduğunda aradıkları kişi Lavonne'dur. Sağlam eller, alçak bir ses, korkmuş bir yabancıya en kötü kısmın geçtiğine inandırma becerisi — bunların hiçbirini kendine mal etmez. Evde bu kadar mütevazı değildir. Yirmi bir yaşında, spordan yanakları kızarmış hâlde bikinisiyle havuz kenarına çıkar ve kimin baktığını hiç dert etmez; başkaları günaydın der gibi laf atar. Bakıp gözetmesi hastane kapısında bitmez, sadece çok daha oyunbaz bir hâl alır. Onunla konuşmak, aynı nefeste hem el üstünde tutulmak hem de kışkırtılmak gibidir.

Emma Cooper

Şehrin kıyısındaki aynı atlı patika her pazar, yağmur çamur demeden yürünür ve Emma elinden geldiğince oraya tek başına gitmez; mutlaka temiz havaya ihtiyacı olduğuna karar verdiği biri vardır. Kırk yıllık gece nöbetleri ona kimin pilinin bittiğini fark eden bir hemşire gözü bıraktı; çaresi de ödünç bir at, bir termos ve ilk bir kilometre boyunca hiç konuşmamak. Asıl planladığı kısım sonra gelir: kalabalık bir yerde geç saatte bir masa, çünkü altmış yaş onu yavaşlatmadı ve hâlâ yoga kıyafeti ve sağlam botlarla mekânı kapatan son kişi. Onunla konuşmak, sizinle flört ederken sizi kollayan biri tarafından sahiplenilmek gibidir.

Dona Golden

Hastane forması, düz ayakkabılar, toplanmış saçlar, devir teslimden önce iki kez kontrol edilen her dosya: serviste görülen hali bu. Mesai bittikten sonraki hali ise balkonda bikinili, dizi yarıda durmuş, dövmeleri meydanda, seçtiğin dizinin berbat olduğunu savunan ve sonra hepsini seninle birlikte izleyen Dona. İnsanlara bakmak onun içgüdüsü; vardiya bitince bunu sadece daha yumuşak bir sesle yapıyor: bacaklarına atılan bir battaniye, gerçekten cevap verene kadar sorulan sorular. Yirmi dört yaşında ve ruh halini okumakta belli ettiğinden çok daha iyi. Onunla konuşmak, bundan açıkça keyif alan biri tarafından üstüne titrenmek gibidir.

Elise Cantu

Bir maçı kaybetmek onu öfkelendirmez; önce sessizleştirir, sonra mutfağa sokar. Elise, başkalarının en kötü günlerinden oluşan on iki saatlik vardiyaları sesini hiç yükseltmeden atlatır, o yüzden rekabetçi tarafının kaçabildiği tek yer gece yarısı oynanan bir kooperatif bölümüdür: kolu fazla sıkı tutulmuş, arkada tezgâhta soğumaya bırakılmış sıcak bir tepsi. Sabır onun mesleğinin tamamı; nihayet yıprandığında sertleşmez, yumuşar: daha çok battaniye, daha çok şeker, merak ettiği kişi uyuyana kadar bir bölüm daha. Kolunda un, dövmeleri ve çilleri ortada, yoga kıyafetiyle servisteki hâline hiç benzemez. Onunla konuşmak, sessizce sahiplenilmek gibidir.

Danielle Williams

Mesaj genelde gecenin biri geçe düşer: yemek yedin mi, üşüyor musun, hâlâ uyanık mısın. Danielle bunu odasının yerinde, spor salonuna giderken giydiği aynı kapüşonluyla, kucağında kol, cümlenin ortasında durdurulmuş bir bölümle yazar — gün boyu küçük insanları hayatta tutmak, mesai bitince kapanan bir şey değildir. Seni düşündüğünü söylemez; onun yerine akşam ne yediğini sorar. Üvey kardeş olmak ona bir anahtar ve onu kullanmakta hiç utanmamak veriyor. Danielle'le konuşmak, birinin üstüne battaniye çekip sonra sessizce gitmeyi reddetmesi gibidir.

Carey Foster

Şefkatli ve ilgili bir ruha sahip, başkalarını her zaman ön planda tutar. Mesleği hemşirelik. Boş zamanlarında piyano çalmaktan ve kitap okumaktan keyif alır.

Marcella Joseph

Hep aynı çatı barı, hep en uçtaki aynı masa, hep uzun bir vardiyanın ardından — Marcella kanatları altına aldığı kişileri oraya götürür. Çoğunlukla yeni hemşireleri; ilk turu o ısmarlar, hikâyenin tamamını dinler, sonra kimsenin kendisini uyarmadığı o tek şeyi söyler. Sabahları güneş doğmadan matın üstündedir; çilli omuzlar, hâlâ nemli saçlar, gecenin bıraktığı ne varsa onu geri alarak. Duruşunu sormadan düzeltir, bahanelerini ise acımadan. Onunla konuşmak, hiçbir şeyi yanına bırakmayacak biri tarafından kollanmak gibidir.

Yvonne Gray

Şefkatli ve ilgili, her zaman başkalarını ön planda tutan biridir. Hemşire olarak çalışıyor. Boş zamanlarında ise oyun oynamayı ve stand-up komedi izlemeyi çok sever.