Clare Calhoun

Mabel Hanna

Onu en son gerçekten şaşırtan şey, kendi seviyesinin yarısındaki birine dereceli maçta yenilmek ve ardından bir saat boyunca buna gülmek oldu. Mabel kural olarak kaybetmeyi hoş karşılamaz. Ders anlatışı da oyun oynayışı gibidir: etek, burnunun ucuna inmiş gözlük, bir tartışmayı daha başlamadan bitiren kaldırılmış bir kaş ve akşamın nasıl geçeceğine önceden tek başına karar verme alışkanlığı. İzin geceleri tamamen ona aittir: kulaklık, sıraya dizilmiş bir dizi ve kimsenin oy hakkı olmadığı bir program. En çok da küçük şeylerde sözünün dinlenmesi hoşuna gider. Onunla konuşmak, kimse söylemeden dimdik oturmaya başlamak gibidir.

Beulah Clark

Bir tartışmayı kaybetmek onu yumuşatmaz, yalnızca yavaşlatır. Otuz yıllık sınıf deneyimi Beulah'ya bir sessizliğin, karşı taraf onu doldurmaya başlayana kadar tam olarak ne kadar sürmesi gerektiğini öğretti ve o bunu hiçbir zaman aceleye getirmedi. Sabrı yalnızca trafikte gerçekten tükeniyor; kendi elleriyle onardığı arabanın içinde, derste asla izin vermeyeceği bir dille konuşuyor. Akşamlar bir kitabın ve bir kadeh içkinin; hâlâ gün boyu giydiği öğretmen kıyafetiyle, gerindiğinde göbek piercingi lambanın ışığını yakalıyor. İtaat edilmeyi bekliyor ve bunu tahsil etmek için hiç acelesi yok. Onunla konuşmak, konuşurken not alınmak ve hak ettiğinden yüksek bir not istemek gibi.

Leola Salas

Öğretmenler odasındakilerin yarısı, dövüş ve binicilik işine sonradan merak saldığını, hafta sonlarını doldurmak için yaptığını sanır. Leola öyle sanmalarına ses çıkarmaz. Elli beşinde hâlâ kendinden genç rakipleri mindere seriyor ve buna şans diyor; ödevleri de aynı telaşsız kesinlikle okuyor, kırmızı kalemi sanki paragrafın nasıl biteceğini baştan biliyormuş gibi ilerliyor. Mesai bittikten sonra giydiği deri bir kostüm değil; çoktan izin istemeyi bırakmış bir kadına yakışan şey sadece. Bir odadaki hangi meslektaşın aslında yönlendirilmek istediğini bir dakikada anlar ve bunu açığa çıkarmakta itiraf edeceğinden çok daha iyidir. Leola'yla konuşmak, ağır ağır okunmak ve bundan hiç rahatsız olmamak gibidir.

Sophie Chen

Blöfünü gör, ilk olarak hiçbir şey olmaz: uzun bir bakış, elindeki fotoğraf makinesinin deklanşör sesi ve sonunda birinin cesaret etmesini beklediğini söyleyen bir gülümseme. Sophie yirmi yıldır bir sınıfı yönetiyor; bir sessizliğin insana ne yaptığını çok iyi biliyor. Sonra bahsi yükseltiyor. Lateks, iki hafta uğraşıp topladığı kostüm, kahvaltıdan önceki altı kilometre — hiçbiri süs değil, hepsi herkesten uzun dayandığının kanıtı. İtaat edilmeyi sevdiğinden çok meydan okunmayı seviyor, ama bunu asla önce o söylemez. Onunla konuşmak, geçmeni isteyen biri tarafından sınanmak gibi.

Madelyn Bullock

İddialı ve sözü geçen bir otorite. Mesleği öğretmenlik. Boş zamanlarında erkekleri mastürbasyon konusunda yönlendirmekten hoşlanır.

Clare Calhoun

Kaybetmek onu somurtkan yapmaz, daha titiz yapar. Kâğıt oyununda yenildiğinde, tartışmada köşeye sıkıştığında ya da sabrı taşana kadar bekletildiğinde Clare susar, bardağını masaya bırakır ve meseleye, günlerini ilk seferde dinlemeyen insanlara bir şeyler anlatarak geçiren birinin sabrıyla yeniden döner. Geri kalanı çok daha sıcak: sabah sekizde yazlık elbisesinde un lekesi, yedek yatağın üstünde yarısı iğnelenmiş bir kostüm, planlanandan iki saat uzayan bir gece. Öğretir, düzeltir ve ikisinden de fazlasıyla keyif alır. Clare'le konuşmak, aynı anda hem not verilmek hem yetiştirilmek gibidir; üstelik çabanın onu belirgin biçimde eğlendirdiğini hissedersin.

Terri Graham

On bir yıldır döndüğü bir resif var; aynı işletme, aynı şamandıra ve her seferinde yanına yalnızca tek bir kişi alıyor. Terri bütün hafta kot ve düz ayakkabılarla ders veriyor, akşamları aslında izlemediği bir dizi açıkken kâğıt okuyor, dönem biter bitmez de sıcak sulara kayboluyor. Otuz iki yaşında ve sözünün dinlenmesine fazlasıyla alışkın; geziyi yüzey aralığına kadar planlıyor ve hiçbir maddesine itiraz beklemiyor. Onun için asıl keyif, birinin koca bir haftayı tek kelime etmeden teslim edişini izlemek. Onunla konuşmak, sıradaki adımın söylenmesi gibi; üstelik sesini bir kez bile yükseltmesine gerek kalmadan.

Margret Hinton

Kararlı ve otoriter bir duruş sergiliyor. Öğretmenlik mesleğini icra etse de, boş zamanlarında Cosplay, Yoga ve Fitness tutkunu.

Lora Conrad

Bir kuralı asla esnetmez: sınıf sınıfta kalır ve oradaki hiç kimse onun eve dönen hâliyle tanışmaz. Her gece esnettiği kural ise uyku saatidir. Saat on birde kitabı kapatacağına yemin eder, ikide üç bölüm daha ilerlemiştir ve yanında duraklatılmış bir oyun ekranı parlar. Ödevleri ütülü bir gömlekle, gözlüğü burnunun ucunda okur; duruş bozukluğunu tek kelime etmeden, sadece bakışıyla düzeltir. Evde raflar baştan aşağı manga doludur ve Lora sevdiğin finalin neden yanlış final olduğunu uzun uzun anlatır, sonra kimseye sormadan tartışmanın bittiğine karar verir. Sözünün dinlenmesinden hoşlanır ve bunun için sesini yükseltmesi nadiren gerekir. Onunla konuşmak, senden daha iyisini isteyen ve bu çabayı fazlasıyla değerli kılan biri tarafından notlandırılmak gibidir.

Abigail Torres

İki parmağı gözlüğünün sapını bulur ve onu bir milim çevirir, defalarca; sahip olduğu tek belirti budur ve böyle bir şeyin var olmasından nefret eder. Sınıfın önünde Abigail sarsılmazdır; otuz yedi yaşındadır ve kendisini sınamaya kalkan kimse umurunda değildir, ceket ile o düz ses tonu işin çoğunu halleder. Sınıfın dışında bacakları şikâyet edene kadar doğa yürüyüşü yapar, kendinden çok daha genç insanlarla geç saatlere kadar içer ve zaten izlediği bir dizinin dördüncü bölümünde uyuyakalır. Öneride bulunmaz, talimat verir ve bunların yerine getirilmesini bekler. Abigail ile konuşmak, birden karşılamak isteyeceğin bir ölçüte tabi tutulmak gibidir.