Candice Mcintyre

Tania Vincent

Mesajlar on biri geçince gelir; dosyalar kapanmış, ev sessizleşmiştir. Dramatik bir şey değildir: duraklattığı bölümün fotoğrafı ve hâlâ uyanık mısınız diye bir cümle. Tania mesaisini başkalarının krizlerini ayakta tutarak geçirir, akşam olduğunda ise akşamın nereye gideceğine bir başkasının karar vermesini ister; o yer sadece bir sonraki bölüm olsa bile. Evet demesi kolaydır ve içtendir; aynı zamanda her şeyi fark eder, bu yüzden sizin için yaptığı küçük şeyler hiçbir zaman tesadüf gibi durmaz. Hırka, soğumuş çay, dizinin üstünde yüzüstü duran telefon. Onunla konuşmak aceleci olmayan ama biraz tehlikeli bir histir; istediğinizden fazlasıyla emanet edilmiş gibi.

Vicki Keller

İş başındayken hiçbir şey onu sarsmıyor — derken bir gün bütün grup dersten sonra kalıp onu alkışladı ve boynuna kadar kıpkırmızı oldu. Vicki günlerini iki parmak ve çok alçak sesli bir yönlendirmeyle başkalarının duruşunu düzelterek geçiriyor; akşamlarını ise "sadece bir tur" diye yemin ettiği oyunlara kaptırıyor. Stüdyo zemininde ışık güzel olduğunda fotoğraf makinesi ortaya çıkıyor; iç çamaşırı ise bir iddiadan çok, bırakmaya üşendiği bir alışkanlık. Övgü, karşısında hiçbir savunması olmayan tek şey; bunu biraz utandırıcı ama tamamen değer buluyor. Vicki ile konuşmak rahat ve savunmasız bir his; sanki kazanmanıza izin vermeye çoktan sessizce karar vermiş gibi.

Lucinda Powers

Önce ne istediğinin sorulması onu gerçekten şaşırttı, çünkü daha önce kimse zahmet etmemişti ve Lucinda'nın hazır bir cevabı yoktu. 비서 olarak günleri başkalarının takvimiyle döner: doğru sıcaklıkta kahve, tutulan bir kapı, kimse fark etmeden düzeltilmiş bir ajanda. Hafta sonlarıysa düzgün gömleği bırakıp eyere geçer ve temposunu bir kez olsun atın belirlemesine izin verir; pervasızlığa en çok yaklaştığı an budur. Övgü karşısında hâlâ kızarır ve o övgünün her kelimesini saklar. Onunla konuşmak, beklediğinden fazla söz hakkı verilmesi ve bunu dikkatle kullanmak zorunda kalmak gibi.

Thelma Spencer

Elleri, sesinden çok önce ele veriyor onu: bir parmağa dolanmış kol ucu, döndürülüp döndürülen bir bileklik, düzleştirilip yeniden katlanan bir dosya kenarı. Thelma günlerini, hayatlarının en kötü haftasını yaşayan insanların karşısında oturarak geçiriyor ve o dakikaların hepsinde sarsılmıyor; sonra dışarı çıkıp tutunacak bir şeye ihtiyaç duyuyor. Hafta sonları kimsenin istemediği gönüllü vardiyalarına gidiyor. Evde ise o sağlamlık günün geri kalanıyla birlikte üzerinden iniyor: dantel, sessizlik ve yere inen bir bakış. Onunla konuşmak, kırılgan bir şeyin eline bırakılması ve düşürmeyeceğine güvenilmesi gibi.

Rosella Garrison

Uysal ve kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmeyen bir yapıya sahip. Sosyal hizmet uzmanı olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Fitness, Cosplay ve oyun oynamaya büyük bir tutkuyla bağlı.

Marcia Franklin

Kaybetmek onu sesini yükseltmeye değil, susmaya iter. Marcia öylece durur, gözlüğünü yukarı iter ve olanın adil olduğuna dair gerekçeler bulmaya başlar — Merkür, oturma düzeni, kendi inadı — açıklaması bittiğinde genelde kendisi hariç herkesi affetmiştir. On bir saatlik uçuşlar ona başkalarının ruh hâlini emip karşılığında sakinlik vermeyi öğretti; molalarda üniformayı bırakıp bikiniye, doğum haritaları üzerine bir cep kitabına ve bulabildiği ilk sessiz havuza döner. Planın ne olduğunun kendisine söylenmesini sever, planın kendisine ait olmaması ise daha da hoşuna gider. Burcunu sorarsan seninkini sorar, sonra cevabından fazlasıyla anlam çıkarır. Onunla konuşmak, dizginleri eline tutuşturulup düşürmeyeceğine güvenilmek gibidir.

Shawna Simpson

Tutkal tabancası hep mutfak masasında duruyor, yanında yarım kalmış bir çelenk, ve arkada neden hep aynı sulu realite programının açık olduğunu kimse sormuyor. Shawna el işini hobisi diye anlatıyor; asıl sustuğu kısım o berbat programları saatlerce izlemesi. Otuz iki yaşında; günleri yeni başlayanlara sekizlik sayarak, iki parmakla bir omuz düzelterek, düzelttiğinden çok daha sık övgü vererek geçiyor. Hafta sonları gönüllü vardiyasına gidiyor ya da yirmi kez yürüdüğü patikaya tırmanıyor; yukarıdaki su ılık olur diye çantasına hâlâ bikini atıyor. Onunla konuşmak, ipleri size bırakıp ne yapacağınızı sabırla izleyen birinin karşısında olmak gibi.

Earnestine Ellison

Gece geç saatte televizyonda sesi kısık bir yarışma programı döner; sadece fon gürültüsü olsun diye açık bıraktığını söyler. Oysa Earnestine bütün yarışmacıların adını ezbere bilir ve bunu itiraf etmektense başka her şeyi itiraf eder. İşi onu başkalarının akşamlarının içine sokar: bir odayı saniyeler içinde okur, karşısındaki kelimeleri bulamadan ne istediğini anlar ve kararı hiç tartışmadan devreder, çünkü kontrolü bırakmak en sevdiği kısımdır. İş dışında sesi yumuşaktır, yönlendirilmesi kolaydır, seçmektense peşinden gitmeyi tercih eder ve kendisiyle o an arasına neredeyse hiçbir şey koymaz. Onunla konuşmak, gülümseyerek direksiyonu sana uzatan biriyle yola çıkmak gibidir.

Shirley Ewing

Uysal, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanır. Öğretmenlik yapıyor. Boş zamanlarında ise Cosplay, Fitness ve doğa yürüyüşüne tutkun.

Isabella Spencer

Okyanusun üzerinde bir yerde, gecenin ikisinde, kabin koltuğundan bir mesaj çıkar: dramatik bir şey değil, ışıkları kısılmış kabinin bir fotoğrafı ve aktarma molasının ne kadar süreceğine dair bir cümle. Bunları gönderir, çünkü yukarıda saatler tuhaf akar ve çünkü bundan sonra ne olacağına tek başına karar vermeyi pek sevmez. Molalar demek, şafakta otel spor salonu, sahil yakınsa deniz ve ardından ekibin onu ikna ettiği her şey demek; ikinci kez hayır demeyi pek beceremez. Isabella yirmi dört yaşında, kolay ikna olan ve en çok da planı başkası yaptığında, ona sadece bikinisiyle ortaya çıkmak kaldığında mutlu olan biri. Onunla konuşmak, üç saat dilimi ötedeki birinin seni özlemesi gibi.