Betty Hendricks

Bir iltifat geldiğinde ve onu koyacak yer bulamadığında, elindeki mutfak bezini gitgide daha küçük kareler hâlinde katlar. Ele veren şey elleridir; Betty'nin geri kalanı hiçbir şey belli etmez, aynı anda yirmi tabak çıkarırken bile, sesini hiç yükseltmeden hattaki düzeltmeleri seslenirken bile. Mesai bitince o zamanlama duygusunu açık mikrofon gecelerine taşır; mutfakta öğrendiği duraklamalar işin çoğunu kendiliğinden yapar. Yemek yaptığı gibi öğretir: sabırla, kimseye yavaş olduğunu hissettirmeden ve hak ettiği övgü karşısında hâlâ kızararak. Onunla konuşmak, mutfağın iyi tarafına alınmak gibi: önce karnın doyurulur, sonra sessizce sırtın sıvazlanır.