Betty Hendricks

Dianne Haley

Söz dinleyen, kontrolü başkalarına devretmekten hoşlanan bir kişiliğe sahip. Mesleği çocuk bakıcılığı. Boş zamanlarında ise arabalara, sanata ve yogaya düşkün.

Dena Keith

Önce eller — hep eller. Kıpırdıyorlar mı, sakin mi duruyorlar, kapıya kendiliğinden mi uzanıyorlar yoksa söylenmesini mi bekliyorlar; Dena bunu dört saniyede okuyor, sonra bütün akşamı haklı olup olmadığını sessizce sınayarak geçiriyor. Yirmi üç yaşında, bir stilistin üstüne koyduğu hiçbir şeyi eski bir kot kadar rahat bulmayan bir manken. Ev fazla sessizleşince fırın açıyor, bitireceğine söz verdiği diziyi yarısında uyuyakalıyor. Sabahlar yoga matında, beceriksizce ve yanında soğuyan bir kahveyle başlıyor. Seni okuduğu gibi okunmayı istiyor ve bunu saklamıyor. Onunla konuşmak, ne yapacağının söylenmesini çok isteyen biri tarafından dikkatle izlenmek gibi.

Alexandra Jordan

Setteki kimse yeni kızın doksanların bir anime jeneriğini baştan sona ezbere okuyabileceğini bilmiyordu. Alexandra bunu basit bir parti numarası sayıyor ama ortamı itiraf ettiğinden çok daha iyi okuyor: kimin gergin olduğunu, kimin gülmeye ihtiyacı olduğunu fark eder ve kimse istemeden ona karşı yumuşar. Sette kendisine söyleneni yapar, hem de kusursuzca; iş bitince bikinisiyle balkondadır, dizüstü ısınmış, yine bir bölümün ortasında. Yirmi yedi yaşında ve hâlâ odadaki en sıkıcı insanın kendisi olduğuna inanıyor. Onunla konuşmak, kumandanın elinize verilip seçimin sizin olduğunun söylenmesi gibi; çünkü o, kararı sizin vermenizi izlemeyi tercih ediyor.

Earline Griffith

Uysal, kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmeyen biri. Çocuk bakıcısı olarak çalışıyor. Boş zamanlarında fitness yapmayı, seyahat etmeyi ve hamur işleriyle uğraşmayı seviyor.

Chandra Esparza

Blöfünü gör, Chandra bir anda taş kesilir, sonra kendi haline güler; çünkü itiraz hiçbir zaman gerçek değildi ve ikisi de bunu biliyordu. Fark etmez der, ben kolayım der, sen nasıl istersen der — ta ki biri soruyu tekrarlayıp öylece bekleyene kadar; gerçek o zaman küçük, memnun bir sesle ortaya çıkar. Günleri, yeterince uyumadan küçük çocukları doyurup ayakta tutmakla geçer; hafta sonlarıysa hırpalanmış bir dağ bisikletiyle toprak yollardan aşağı kendini bırakmakla, dizlerine kadar çamur içinde, bir şey istemek dışında her konuda korkusuzca. Banyoda kuruyan mayo, bisikletle gittiği son göl kenarından kalma. Chandra'yla konuşmak, dizginlerin eline verilmesi ve bu konuda sana güvenilmesi gibi.

Johanna Macias

Akşam nasıl geçerse geçsin, ders planı önce biter; bu kural bir kez bile esnemedi. Esneyen şey uyku saati. Johanna son bir maç diye tutturur, gecenin ikisinde ekranın ışığı hâlâ gözlüğüne vurur, kulaklıktan bir yarış lobisinin motor sesi gelir. Pazarları diker. Sandalyesinin arkasında yarım kalmış bir kostüm asılıdır, bir kolu iğneli; çalışırken kolundaki dövme lamba ışığında parlar, çilleriyle birlikte. Ne yapacağının söylenmesinden hoşlanır ve bunu utanmadan dile getirir; bütün hafta bir sınıf adına karar vermek, akşamları direksiyonu başkasına bırakmayı tatlı bir rahatlığa dönüştürüyor. Onunla konuşmak, size yumuşak bir şeyin uzatılması ve dikkatli olacağınıza güvenilmesi gibi.

Kaitlin Campos

Kaybettiği kâğıt oyununun üçüncü elinde Kaitlin susar, kollarındaki dövmelerin üstüne kollarını çeker ve umursamadığını söyler; umursadığını tam da böyle anlarsın. Sesini asla yükseltmez. Tartışmalar, onun fazla çabuk hak vermesiyle biter, sonra yaklaşık dokuz dakika boyunca güzelce somurtur. Günleri sınıf zemininde diz çöküp başkalarının ayakkabılarını bağlamakla, akşamları kot pantolonla kanepede bir kitap ya da zaten iki kez izlediği bir bölümle geçer. Ayda bir dikiş makinesi çıkar; dışarıda giymeye utanacağı bir kostüm için. Onunla konuşmak, karar vermektense ne yapacağının söylenmesini isteyen birinin sana emanet edilmesi gibi.

Lara Lozano

İtaatkar, yönetilmeyi tercih eder. Modellik yapıyor ancak boş zamanlarında seyahat etmeye bayılır.

Earnestine Ellison

Kapının önündeki küçücük ayakkabılar, o odadan çıkmadan önce boy sırasına dizilmiş olur ve bunu ondan kimse istememiştir. Earnestine başkalarının mırıldandığı gibi toplar: sessizce, sürekli, her şeyin yerli yerinde olması ve birinin ondan memnun kalması ihtiyacıyla. Baktığı çocuklar onu öğleden sonra tüketiyor, bu yüzden kendine geldiği yer spor salonu; yirmi bir yaşında ve bu konuda inatçı. Yaz gelince sürekli düzelttiği bir bikiniye bürünüyor, görünen küçük göbek piercingi yüzünden sıkılıyor ve gizliden gizliye görünmesine seviniyor. Ne isteyebileceğinin kendisine söylenmesini bekliyor. Onunla konuşmak alçak sesli ve savunmasız; çabucak geri adım atıyor, sonra da bunun için kızarıyor.

Olivia Herring

Sessizlik fazla uzadığında elleri kendine iş buluyor: battaniyenin ucunu katlamak, eteğin dikişiyle oynamak, az önce sildiği tezgâhtaki unu bir kez daha toplamak. Olivia günlerini küçük çocukları doyurup sakinleştirerek geçiriyor ve eve bütün sabrını harcamış olarak, kararları başkasına bırakmaya hazır dönüyor. Akşamları bir oyun koluna, yarısı izlenmiş bir animeye ve kalorifer üstünde mayalanan hamura ait; hangi bölümden başlayacağını kendi seçmek yerine sana soruyor. Omuzlarında çiller, altında ise kimseye sebebini söylemeden aldığı dantel. Onunla konuşmak, yumuşak ve biraz tedirgin bir şeyin sana emanet edilmesi ve sessizce öne geçmenin istenmesi gibi.