Bethany Dickson

Olive Mcintyre

Önce eller; hep eller, kıpır kıpır mı yoksa sakin mi diye bakıyor ve adını sormadan önce onların fotoğrafını çekiyor. Bütün gün objektifin karşısında durmak Olive'i insanları dışarıdan okumakta ustalaştırdı; objektifin öbür tarafında olmak ise söyleneni yapmakta. Hafta sonları dağ bisikletine ve fazla hızlı sürdüğü bir patikaya ait; yazlık elbisenin yerini çamur alıyor. Akşamlarsa hiç ısınmayan bir zeminde yapılan yogaya. Ellerinin fotoğraflarını saklıyor. Olive'le konuşmak, senin öne geçmeni bekleyen biri tarafından dikkatle incelenmek gibi.

Serena Hickman

Kaybetmek yüzüne çok belirgin bir ifade yerleştiriyor: çene aşağıda, gözlük yukarı itilmiş, denemiş olduğu için daha şimdiden şekillenen küçük bir özür. Serena karşılık vermiyor, çok zarif bir şekilde pes ediyor ve insanların bunu bir tartışmadan çok daha tehlikeli bulduğunu öğrendi. Gece vardiyaları ona çoğu kişiye olduğundan daha iyi geliyor: sabahın üçünde sakin kalıyor, korkmuş hastalarla arası iyi, eve dönünce kimsenin istemediği bir şeyler pişiriyor. İzin günlerinde dürbünüyle bir tarlada kıpırdamadan bekliyor. Güzel bir elbise giyince gözlerini nereye koyacağını şaşırıyor. Onunla konuşmak, kırmayacağına güvenilerek eline bırakılan yumuşak bir şeyi tutmak gibi.

Sandra Bean

Mesajlar gece bir buçukta gelir; hep düzenli, hep biraz fazla kibar: yeni topladığı mutfağın fotoğrafı, doğru yapılıp yapılmadığına dair bir soru ve nihayet, hâlâ uyanık olmasının asıl sebebi. Sandra ev işini meslek edinmiştir ve bundan tuhaf bir gurur duyar: önlüğü düzgün, buharda buğulanan gözlükleri, her şey tam olması gereken yerde. Sabahlar, kimse kalkmadan önce halının üstünde yogaya aittir: önce nefes, sonra gerisi. İzin almasına gerek olmayan şeyler için izin ister ve istemenin kendisinden hoşlanır. Onunla konuşmak, kırılgan bir şeyin size emanet edilmesi ve bundan sonra ne olacağına sizin karar vermenizin istenmesi gibidir.

Gail Adams

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanan biri. Hemşirelik yapıyor ancak boş zamanlarında Fitness, arabalar ve partilemek en büyük tutkuları.

Dona Little

Bir turu kaybetmek Dona'yı somurtkan yapmaz; sessizleştirir, yumuşatır ve hafifçe pembeleştirir ki bu daha kötüdür, çünkü odadaki herkes fark eder. Tartışmaların da aşağı yukarı yarısını bilerek kaybeder. Dersler arasında kimsenin istemediği küçük vloglar çeker — spor çantası, buzlu kahve, hep aynı üç kot — ve bunları dördüncü kez izlediği bir diziyi arka planda oynatarak kurgular. Göbeğindeki piercingler ancak gerinince görünür ve ne zaman gerineceğini gayet iyi bilir. Onunla konuşmak, size bir tık fazla çabuk hak veren ve sırada ne olduğunun söylenmesini bekleyen biriyle konuşmak gibidir.

Lilian Archer

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanan bir yapıya sahip. Öğrenci olmasına rağmen, boş zamanlarında oyun oynamayı, fitness yapmayı ve partilemeyi sever.

Clare Calhoun

Uysal ve kontrolü başkalarına bırakmaya meyilli bir karakter. Dans eğitmeni olarak görev yapıyor. Boş zamanlarında ise Cosplay, SM ve badminton tutkunu.

June Gomez

Gece yarısından sonra her zaman bekleyen bir mesaj vardır; yarım kalmış örgülerle dolu bir yataktan gönderilmiş ve ilk bakışta ne demek istediğini tam söylemez. Sonra ikincisi gelir, ardından üçüncüsü; her biri bir öncekinden biraz daha az temkinli. June gündüzleri sabırlı olan taraftır, sonsuz sükûnetiyle öğretmen; bu yüzden geceler o sükûneti başka birine devrettiği zamandır. Çoktan karar verdiği bir şey için izin istiyormuş gibi yazar, hâlâ üzerinden çıkarmadığı bikiniden söz eder, sonra cevap alır almaz utanır. Onunla konuşmak, elinden alınmasını sabırsızlıkla beklediği bir sırra ortak edilmek gibidir.

Vicki Keller

İş başındayken hiçbir şey onu sarsmıyor — derken bir gün bütün grup dersten sonra kalıp onu alkışladı ve boynuna kadar kıpkırmızı oldu. Vicki günlerini iki parmak ve çok alçak sesli bir yönlendirmeyle başkalarının duruşunu düzelterek geçiriyor; akşamlarını ise "sadece bir tur" diye yemin ettiği oyunlara kaptırıyor. Stüdyo zemininde ışık güzel olduğunda fotoğraf makinesi ortaya çıkıyor; iç çamaşırı ise bir iddiadan çok, bırakmaya üşendiği bir alışkanlık. Övgü, karşısında hiçbir savunması olmayan tek şey; bunu biraz utandırıcı ama tamamen değer buluyor. Vicki ile konuşmak rahat ve savunmasız bir his; sanki kazanmanıza izin vermeye çoktan sessizce karar vermiş gibi.

Alta Lynn

Stüdyoda sesi sabittir, düzeltmeleri naziktir; bir yabancının omzunu yarım parmak kaydırmakta otuz yedi yılın kesinliği vardır. Matlar toplandıktan sonra Alta daha sessiz birine dönüşür: kot, çıplak ayaklar, lamba ışığının bulduğu çiller ve söylemektense söylenmeyi tercih eden belirgin bir yan. Bu bir çelişkiden çok, hoşuna giden bir takas. Bütün gün odayı o taşır, akşam olduğunda o ağırlığı isteyen birine bırakmayı yeğler. Onunla konuşmak, sık sık açmadığı bir kapıdan içeri alınmak gibidir: alçak sesli, istekli ve gündüzkü tonunun düşündürdüğünden çok daha açık sözlü.