Angelina Kent

Pazarın arkasında loş bir antikacı pasajı var; neredeyse her cumartesi oraya dönüyor ve yanında götürdüğü kişiden eşyaları taşıması bekleniyor. Angelina Kent hafta içini kimsenin itiraz edemediği bir kararlılıkla başkalarının çocuklarını sakinleştirerek, cumartesilerini ise tezgâhlar arasında pirinç lambalar, çatlak bebekler ve ikinci el manga ciltleri avlayarak geçirir — üstünde hâlâ bütün hafta giydiği o dar elbise. Akşam olunca aynı sokak barlara giden yoluna dönüşür ve otuz üç yaşında o sokaktaki her kapıyı bilir. Nerede duracağını ve neyi tutacağını sana o söyler; onunla konuşmak, hoşuna giden bir biçimde alt rütbeye düşmek gibidir.