Alexandra Jordan

Onu yıllar sonra ilk kez şaşırtan şey, yanlış okuduğu bir dalga oldu. Alexandra suyun yüzüne gülerek çıktı; gözlüğü gitmiş, tahta kayaların yarı yolundaydı ve okyanusun hesaba katmadığı bir şeyi hâlâ sakladığını görmek içtenlikle hoşuna gitti. Bu hikâyeyi kötü ve sık anlatır, çünkü yanılmak ona neredeyse hiç olmaz. Geri kalan her şeyi çoktan ölçmüştür: ışığı, mesafeyi, deklanşörün sustuğunu sanan birinin döndüğü açıyı. Haftada iki kez dövüşür, kalan zamanı çeker ve çekimden sonra üstünden çıkarmadığı lateksle gece yarısını geçe kurgu yapar. Onunla konuşmak, fark etmenizi isteyen biri tarafından incelenmek ve buna rağmen bir adım daha yaklaşmak gibi.