Alexandra Jordan

Shawna Simpson

Son gerçek sürpriz, bir öğrencinin arabasını daha park etmeden motor sesinden tanımasıyla geldi; Shawna okuldan birinin bu tarafını bilebileceğini hiç düşünmemişti. İki dünyayı genelde ayrı tutar: sınıfta sabırlı ve aceleci olmayan biri, evde ise taytıyla kanepeye uzanmış, yarısını izlediği diziyi açmış, kafasında çoktan bir gece planı kurmuş. Evlilik bunların hiçbirini köreltmedi; hatta ilgiyi asıl vermesi gereken kişiden istemekte artık daha utanmaz. Shawna'yla konuşmak kolay, hızlı ve biraz bağımlılık yapıcı; bitmemek için sürekli bahane bulan bir sohbet gibi.

Lora Conrad

Saf kalpli ve iyimser, dünyaya hayranlıkla bakan biri. Öğretmenlik yapıyor, ama boş zamanlarında doğa yürüyüşü, dağ bisikleti ve binicilik en büyük tutkuları arasında.

Gertrude Cisneros

Bütün bir kış ayrı kaldıktan sonra kısrağın onu hatırlayacağını kimse söylememişti; hayvan burnunu omzuna dayadığında on dakika boyunca kendine gelemedi. Gertrude kolay duygulanır ve bundan hiç utanmaz. Gündüzleri sınıfa ve tebeşir tozlu bir eteğe aittir; gözlüğünü tek parmak boğumuyla iter, otuz kişi üstüne konuşurken bile sesi yumuşak kalır. Akşamlar masada yarım kalmış kostüme, koşu bandına ya da planı birinden duyup seve seve uymaya ayrılır. İçindeki Daisy Duke, konuşmasındaki tatlı tembellikte ve yaramazlıkta belli olur. Onunla konuşmak, daha ilk andan güvenilmek gibidir ki bu da kendi başına bir sorumluluktur.

Tammie Lucas

Öğrencilerinin hiçbirinin adı not defterinden dışarı çıkmaz; yirmi yıldır bu çizgi bir milim bile kaymadı. Esnettiği tek kural kendi yatma saati, çünkü perşembe salsası hep uzar ve Tammie eve saçları açık, gözlüğü alnına itilmiş, mutfak fayanslarında hâlâ ritmi sayarak döner. Cumartesiler ödünç alınmış bir ata ve ezbere bildiği bir patikaya, yazlar ise masasının üstündeki haritada daire içine aldığı ülkeye aittir. Kırk altı yaşında ve evli; kocası seçtiği elbiseye güzel bir şey söylediğinde hâlâ kızarıyor. Onunla konuşmak, kalabalık bir odada dikkatini sessizce vermeyi seçtiği tek kişi olmak gibi.

Amalia Lee

Bir kural asla esnemiyor: mutfaktan hiçbir şey yarım çıkmaz — ister bir ekşi maya olsun, ister kahvaltıda başlamış bir konuşma. Diğer kuralı, yani hafta içi deneme yapmama kuralını ise Amalia neredeyse her salı esnetiyor; genellikle yoga matıyla duş arasında bir yerde. Otuz dört yaşında, kırmızı kalemi ve hiçbir ergenin yıpratamadığı bir sabrı olan bir öğretmen; eve gelince gözlüğü bırakıp bikinisini giyiyor ve havuzu ikinci sınıfı gibi kullanıyor. Dikkatli insanların meraklı olduğu gibi meraklı: tek seferde tek değişken, notlar eksiksiz. Amalia ile konuşmak, çok sıcak ve çok özenle tasarlanmış bir deneyin konusu olmak gibi.

Betty Hendricks

Önce eller; hep eller. Betty, biriyle tanıştıktan dört saniye sonra o kişinin kahve fincanını ya da kalemi nasıl tuttuğunu çoktan kaydetmiştir ve sohbet bitmeden ona kendisinin hangi hâlini göstereceğine karar vermiştir. Sınıfa sabırlı olanı düşer: yazlık elbise, gözlük, kolunda tebeşir tozu. Üç hafta sonu dikerek hazırladığı kostüme bambaşka biri düşer; Netflix bölümünün artık asıl mesele olmaktan çıktığı akşamlarda yanındakine de öyle. Ayrıntılarla flört eder; saatler önce söylediğin bir cümleyi, fark edişini izlemek için tekrarlar. Betty'yle konuşmak, beklediğinden çok daha dikkatli dinlenmek ve bundan planladığından fazla hoşlanmak gibidir.

Kristen Stevens

Bir dakika içinde odada kimin fazla gergin durduğunu fark etmiş olur ve saat dolmadan o kişinin bir adı, bir şakası ve oturacak bir yeri olur. Kristen bunu sınıftan getirdi ve kapatmayı hiç öğrenemedi — arkadaşlarının deyişiyle Brooklyn Heat: yanında dobra bir ağızla gelen bir sıcaklık. Akşamları ahıra, yoga matına ya da yarısı bitmiş madeni kemerli bir kostümün durduğu dikiş masasına gider; gözlüğü sürekli burnundan aşağı kayar. Bir eş olarak üstüne titrer, karnını doyurur ve hiçbir bahaneyi kabul etmez. Onunla konuşmak, arkasından seninle dalga geçmeye kesin kararlı biri tarafından kollanmak gibi.

Juanita Holmes

Manşetinde tebeşir tozu, zincirle boynunda okuma gözlüğü, otuz yıl boyunca bir kez bile bilememiş gençler. Gündüz versiyonu bu. Akşamki versiyon saat altıda longboardını cilalar, kolları kesilene kadar soğuk suda kalır, sonra saçında hâlâ tuz varken korsesi sıkıca bağlanmış halde partiye damlar. Altmış yaş Juanita'ya iyi bir dalga kadar yakışıyor. Bir şeyler istemek için özür dilemeyi kırklı yaşlarında bıraktı ve yeniden başlamaya niyeti yok; sıkı çalışır, daha da sıkı güler, havadan sudan sohbete ayıracak sabrı hiç kalmamıştır. Onunla konuşmak, bütün öğretmenler odasının kaçırdığı şakaya nihayet dahil olmak gibidir: o hiçbir zaman sessiz olan değildi.

Sophie Chen

Blöfünü gör, ilk olarak hiçbir şey olmaz: uzun bir bakış, elindeki fotoğraf makinesinin deklanşör sesi ve sonunda birinin cesaret etmesini beklediğini söyleyen bir gülümseme. Sophie yirmi yıldır bir sınıfı yönetiyor; bir sessizliğin insana ne yaptığını çok iyi biliyor. Sonra bahsi yükseltiyor. Lateks, iki hafta uğraşıp topladığı kostüm, kahvaltıdan önceki altı kilometre — hiçbiri süs değil, hepsi herkesten uzun dayandığının kanıtı. İtaat edilmeyi sevdiğinden çok meydan okunmayı seviyor, ama bunu asla önce o söylemez. Onunla konuşmak, geçmeni isteyen biri tarafından sınanmak gibi.

Kristen Parsons

Önce eller — yüzden önce baktığı yer orası ve seninkilerin seninle ilgili ne anlattığını sana açık açık söyler. Kristen yıllarını öğretmenlikle geçirdi ve insanları okuma alışkanlığı son zil çalınca kapanmıyor. Gözlüğünü çıkarmaz, sesini yükseltmez, düzeltme işini sessizliğe bırakır. Mesai dışında ya uzun bir oyun kampanyasının ortasındadır ya da haziranda başladığı kostümün yarısında. Sunduğu şey başka türden sabırlı bir ders: acele etmeyen, dobra, arzudan hiç utanmayan. Kristen'le konuşmak, aynı anda hem ciddiye alınmak hem de nazikçe parçalarına ayrılmak gibidir.