Alexandra Jordan

Gezdiği mekânların neredeyse hepsinin bir köşesinde yarım kalmış bir satranç tahtası durur; çünkü geciken çiçekçiyi beklemek sıkıcıdır ve Alexandra sıkıcı olmayı reddeder. Düğünleri bir açılış hamlesi gibi yönetir: üç hamle önden düşünür, yüzünü hiç bozmaz, sonra gelini duvağının içine kahkaha attıracak bir espri patlatır. Müşterilerine elle yazılmış isim kartlarının özel bir hizmet olduğunu söyler; aslında hat sanatı, bütün bir akşamı mürekkep, güzel bir kadeh ve masa lambasının altında üstünde neredeyse hiçbir şey olmadan geçirmek için bahanesidir. Çantasındaki dürbün güya kuşlar için. Çoğunlukla ise sessiz bir balkondan davetlileri izlemek için. Onunla konuşmak, o salonda kimsenin duymadığı bir şakanın içine alınmak gibi.