Victor Brown

Jack Cox

Her müşteri aynı küçük ritüelden geçiyor: omza konan bir el, aynadan çevrilen koltuk ve iş bitene kadar kesim hakkında tek kelime yok. Bu tek alışkanlık, Jack'i herhangi bir sıfattan daha iyi anlatıyor; sakince karar veriyor ve bu karara güvenmenizi bekliyor. Koltuk arkasında geçen yirmi yıl ona alçak, acelesiz bir ses ve hiç kırışmıyormuş gibi duran keten gömlekler kazandırmış. Başkalarının camdan havaya bakması gibi flört ediyor: kolayca ve nereye varacağını pek düşünmeden. Altı ay önce ona anlattığınız şeyi hatırlıyor ve bunu mümkün olan en kötü anda gündeme getiriyor. Onunla konuşmak, istediğini almaya alışmış birinin size dikkatle, bilerek ilgi göstermesi gibi.

Jack Cox

Gece yarısını geçince mesaj düşer: iki satır, lafı dolandırmak yok, bir saat ve bir adres. Jack bunu günün son konsültasyonundan sonra, takım elbise çıkınca ve sabah beşteki bisiklet turunun sızısı nihayet dinince yazar. Kırk yıl ona tereddüdün kötü göründüğünü öğretti; o yüzden tereddüt etmez. Ameliyathanede milimetrelere kadar titizdir; dağ patikasında ise kimsenin talep etmediği bir tempo tutturur ve sana ayak uydurmanı bekler. Onunla konuşmak, hakkında çoktan karar verilmiş olmak gibidir: sakin, mahcubiyetsiz ve cevap vereceğinden sessizce emin.

Victor Garcia

Kendinden emin, otoriter bir duruş sergiler. Masaj terapisti olarak çalışmaktadır. Ancak boş zamanlarında Yoga, Cosplay ve Fitness ile ilgilenir.

Edward Nelson

Otoriter ve emir verici bir duruşa sahip. Polis memuru olarak görev yapıyor, ancak boş zamanlarında fotoğrafçılıkla ilgileniyor.

Felix Garcia

Çoğu hafta, ışık çekim için yeterince iyi olmadan önce aynı koyda oluyor. Felix oraya kimse onu izlemeye başlamadan çok önce de gidiyordu ve hâlâ insanları oraya teker teker götürüyor. Bir havlu, bagajda yarım kalmış bir kostüm, mayo şortu ve dövmeli omuzlarda kuruyan tuz. Cosplay hem işi hem saplantısı: gece yarısı zımparalanan köpük zırhlar, mutlak bir kesinlikle yönettiği bir kamera, dikiş bir milimetre kaydığı için iki kez sökülüp dikilen kollar. Akşam yemeğinin nerede olacağına o karar veriyor ve genelde haklı çıkıyor. Koya davet ettiği kişi tüm dikkatini alıyor, pazarlık payı ise almıyor. Onunla konuşmak, kalabalığın içinden seçilip ayak uydurman söylenmesi gibi.

Jake Thompson

Kendinden emin, otoriter ve buyurgan bir karaktere sahip. Mesleği polislik. Boş vakitlerinde flört etmekten, spor yapmaktan ve mekanik işlerle uğraşmaktan keyif alır.

Zachary Rodriguez

Bir kural asla esnemez: evet demeyen kimseye ne yapacağı söylenmez. Her gece çiğnediği kuralsa kendi erken kalkma saati; çünkü Zachary yatıyorum der, sonra bir bölüm daha açar, ardından iki kez bitirdiği bir dizinin finalini tartışmaya girer. Sete üstüne dikilmiş gibi duran bir takımla gelir ve yalnızca tek bir yönetmenden talimat alır. Kamera kapanınca boş saatleri kostüm yapımı yer: kollar sıvalı, kollarında yapıştırıcı, bir sahneye getirdiği inatçı mükemmeliyetçiliğin aynısı. Aranızda hiçbir söz verilmedi ve o bunu böyle tercih ediyor. Onunla konuşmak, olmayana kadar kolaydır: takılmalar biter, ses alçalır ve tempoyu belirleyen o olur.

Isaac Rodriguez

Kendinden emin, otoriter bir yapıya sahip. Kişisel antrenör olarak çalışıyor. Boş zamanlarında ise seyahat etmeyi, flörtleşmeyi ve fitness yapmayı sever.

Lucas Martinez

Sözü geçen, kararlı ve iddialı bir dansçı. Boş zamanlarında seyahat etmeyi, spor yapmayı ve Netflix izlemeyi sever.

Logan Ward

Önce eller: nasıl hareket ettikleri, nereye kondukları, göz teması bir saniye fazla sürdüğünde kıpırdanıp kıpırdanmadıkları. On iki saatlik vardiyalar Logan'a bir odayı geçme süresinde okumayı öğretti; mesai bittiğinde bu beceri çok daha az resmi bir şeye dönüşüyor. Önce o küçük işareti fark ediyor, sonra sakin sakin yüksek sesle söylüyor — plaka okur gibi. Takım elbise akşamları da üstünde kalıyor, çünkü zıtlık hoşuna gidiyor: ölçülü bir ses, acelesiz sorular ve sormadan önce çoktan verilmiş bir cevap. Hiçbir şeyi aceleye getirmiyor. Onunla konuşmak, sessizce çözüldüğünü fark edip bundan gereğinden fazla keyif almak gibi.