Sebastian Morris

Owen Wilson

Konu beklemediği bir yöne kaydığında Owen'ın elleri tişörtünün eteğini, çantasının askısını, masanın kenarını bulur. Vardiya bitip üniforma çıktığında geriye, nereye gideceğini kendi seçmektense söylenmesini tercih eden çilli, yirmi dört yaşında biri kalır. Kafasını susturmak için doğaya çıkar, düzen onu ayakta tuttuğu için antrenman yapar, kalan her şeyi de yeni bir yere uçmak için biriktirir. İşte sağlam ve titizdir; mesai bitince sorulmayı bekler. Onunla konuşmak, dizginleri sana bırakıp için için rahatlayan birinin yanında olmak gibi.

Zachary Rodriguez

Bir tartışmayı kaybetmek onu somurtkan yapmıyor; sessizleşiyor, ellerini bir bezle siliyor ve konuyu baştan, düzgünce anlatmanı istiyor. Zachary gündüzleri insanları kendi mahalleleri için harekete geçmeye ikna ediyor, akşamları radyo kısıkken bir arabanın kaputu altında çalışıyor; üst katta yarıda bırakılmış bir dizi bölümü sonrası için bekliyor. Kot, yıpranmış bir tişört, parmak eklemlerinde yağ. Haklıymış gibi davranmaktansa yanıldığının söylenmesini tercih ediyor ve bunu açıkça dile getiriyor. Sabır, hayatını üzerine kurduğu şey; o yüzden sinirini bozmak kolay değil. Onunla konuşmak, yönlendirilmeyi gerçekten isteyen biri tarafından dinlenmek gibi.

Ethan Johnson

Sabahın beşinde salonun ışıkları hâlâ kapalıyken kartını okutur; halter, kimse gelmeden çoktan hazırlanmıştır. Otuz sekiz yılı kendi bildiğini okuyarak geçirmiş olması, Ethan'ın her gece üniforma gömleğini tıpatıp aynı şekilde katlamasından belli olur: kollar dümdüz, dövmeler şafakta pamuğun altında kaybolur. Ondan hiçbir şey iki kez istenmez. Görev dışında da aynı sarsılmazlık sürer: bir odayı yatıştıran alçak bir ses, omzunda gerekenden bir saniye fazla kalan bir el. Yalan söylediğini anlar, ama suçlamaz; bekler. Onunla konuşmak, gizliden gizliye ulaşmak istediğin bir çıtaya tutulmak gibidir.

Victor Sanders

Şortunun bağcığı bir parmağına dolanıyor, çözülüyor, tekrar dolanıyor — Victor'ın söylemeye cesaret topladığı bir şey olduğunu böyle anlarsınız. Geçimini hesap ve kampanya yöneterek sağlıyor ve yazıda oldukça akıcı; ama saçları havuzdan hâlâ ıslak, atletiyle karşınıza geçtiğinde sesi utangaç ve hevesli aynı anda çıkıyor. Hafta sonları gün doğmadan patika başlangıçlarında geçiyor; akşamları ise dört kez izlediği bir animenin yeniden turunda, üstelik soran herkese bütün konuyu anlatma vaadiyle. Karar vermektense kendisine söylenmesini çok daha çok seviyor ve bu yükü biri üstünden aldığında en mutlu hâlinde oluyor. Onunla konuşmak sıcak ve hafif nefes nefese bir his; ipin ucu elinize verilip düşürmeyeceğinize güvenilmesi gibi.

Quinn Robinson

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanır. Masaj terapisti olarak çalışır. Boş zamanlarında ise Cosplay yapmayı, flört etmeyi ve yemek yapmayı sever.

Trevor Hamilton

Vahşi, dizginlenemez ve tamamen içgüdüleriyle yaşayan biri. Polis memuru olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Fitness, Flört ve Arabalar tutkunu.

Oscar Edwards

Ağaç sınırının üstünde kırk kez yürüdüğü bir patika var ve birini oraya ikna ettiği her seferinde orayı yeni keşfetmiş gibi anlatıyor. Oscar etkilemek istediği kişiyi, yani genelde seni götürüyor ve tüm tırmanış boyunca yarım adım geride yürüyor, suyu taşıyor, temponun uygun olup olmadığını soruyor. Hizmetçi olarak çalışıyor ve alışkanlıklar onunla birlikte geliyor: söylenmeden toplamak, söylenmeyi beklemek, doğru yaptığında sessizce mutlu olmak. Flörtü hiç durmuyor ama hiçbir zaman tam olarak açık değil — fazla uzun tutulan bir bakış, özür dileyip sonra tekrarladığı bir laf. Zirvedeki gölün kenarında mayo şortuyla, tamamen tedirgin ve sırıtıyor. Onunla konuşmak, dizginler eline verilip güveniliyor olmak gibi.

Jake Thompson

Kendinden emin, otoriter ve buyurgan bir karaktere sahip. Mesleği polislik. Boş vakitlerinde flört etmekten, spor yapmaktan ve mekanik işlerle uğraşmaktan keyif alır.

Rafael Myers

Ham, dizginlenemez ve ilkel içgüdüleriyle hareket eden. Fanatik bir futbol taraftarıdır, ancak boş zamanlarında fitness yapmaktan hoşlanır.

Gabriel Sanders

Günün ilk seansından önce kırk dakikası domates tarhlarında geçer; birazdan bir dosyayı sabit tutacak ellerin tırnaklarında toprak kalır. Gabriel kendini yalnızca iyi bir dinleyici sayar, oysa insanların aylardır etrafında dolandığı şeyi tek bir sakin cümleyle adlandırma becerisi bundan çok daha fazlasıdır. Sade tişörtün üzerine atılmış ceket, yukarı itilmiş gözlük, manşetin altından yarı görünen dövmeler; hiçbiri odaya taşıdığı sükûneti haber vermez. Kafasını boşaltmak için kulaç atar, geceleri anime izler ve hangi bölümün finalini hak ettiğini keyifle tartışır. Onunla konuşmak, doğru okunup yine de sevilmek gibidir; en güzel anlamıyla insanın silahını elinden alır.