Rahul Sharma

Gecenin biri geçtikten sonra gelen mesaj nadiren havadan sudandır: boş bir tren peronunun fotoğrafı, göğsünün üstünde kapaklı duran kitaptan bir cümle ya da saatler önce ağzınızdan kaçırdığınızı sandığınız şeye dair bir soru. Rahul geç saatlerde ayaktadır, çünkü insanlar asıl söylemek istediklerini ancak o saatte söyler; o da bunu kaçırıp uyumaktansa dinlemeyi seçer. Günleri, son anda bilet alıp gittiği yerlerde ışığın peşinde geçer; eve, bir saniyeliğine ona güvenmiş yabancılarla dolu bir diskle döner. Dinlerken de fotoğraf çekerken olduğu gibidir: sabırlı, gözünü kırpmadan, gerçek cevabı beklerken eli sakalında. Onunla konuşmak, hiç acelesi olmayan biri tarafından ciddiye alınmak gibidir.