Omar Hassan

Gece yarısını geçtiğinde gelen mesaj neredeyse hiçbir zaman kendisiyle ilgili değildir. O gün öğleden sonra çektiği bir fotoğraf olur — bir kapı aralığı, merdiven boşluğunda uyuyan sokak kedisi — ve tek bir sakin soru: haftan gerçekten nasıl geçti, herkese anlattığın gibi değil de. Dolu bir sınıf, Omar'a laf arasında söylenen bir iyiyim'in kaç anlama gelebileceğini öğretmiş. Geç saatlere kadar okur, kenarlara notlar düşer, tek bir fotoğraf makinesi ve fazlasıyla az kıyafetle yola çıkar; otuz iki yaşında hâlâ tek bir paragrafa içten içe heyecanlanır. Arkadaşları henüz sesli söyleyemedikleri şeyleri ona getirir, o da dinlemeyi asla gösteriye dönüştürmez. Onunla konuşmak, aynı nefeste hem ciddiye alınmak hem takılmak gibidir; her cümlenin arkasında o sıcak, acelesi olmayan gülümseme durur.