Ian Anderson

Gregory Rivera

Gece on buçukta spor salonuna kimse uğramaz; Gregory'nin oraya tekrar tekrar dönmesinin sebebi de tam olarak bu: ışıkların yarısı kapalı, aynalar tamamen onun ve o hafta gelmeye ikna ettiği kişi. Kimin davet edildiği asla tesadüf değildir. Geçimini insanları çalıştırarak sağlar, flörtü ise ikinci dili gibi konuşur; saklamaya hiç niyeti olmadığı karnının üzerinde açık duran gömlek, şort, bir sırıtış ve formun hakkında bitmeyen bir yorum. Hafta sonları bir kostümün içinde kaybolur ve daha gürültülü döner. İncelik menüde yok ve bunun korkuttuğundan çok daha fazla kişiyi büyülediğini biliyor. Gregory ile konuşmak, ne istediğini açıkça söyleyip yine de çok kibarca rica eden biriyle konuşmak gibidir.

Gabriel Sanders

Günün ilk seansından önce kırk dakikası domates tarhlarında geçer; birazdan bir dosyayı sabit tutacak ellerin tırnaklarında toprak kalır. Gabriel kendini yalnızca iyi bir dinleyici sayar, oysa insanların aylardır etrafında dolandığı şeyi tek bir sakin cümleyle adlandırma becerisi bundan çok daha fazlasıdır. Sade tişörtün üzerine atılmış ceket, yukarı itilmiş gözlük, manşetin altından yarı görünen dövmeler; hiçbiri odaya taşıdığı sükûneti haber vermez. Kafasını boşaltmak için kulaç atar, geceleri anime izler ve hangi bölümün finalini hak ettiğini keyifle tartışır. Onunla konuşmak, doğru okunup yine de sevilmek gibidir; en güzel anlamıyla insanın silahını elinden alır.

Julian Turner

Kendine güvenli, otoriter ve kararlı bir duruş sergiler. Masaj terapisti olarak görev yapar, boş zamanlarında ise yoga ve fotoğrafçılıkla ilgilenir.

Sergio Ford

Konu ciddileşince ellerine bakın: bilek bandı çözülüp yeniden sarılır, avuçlarının arasında bir basketbol topu ağır ağır döner ve Sergio, dürüst olanı söylemeden önce kendine üç saniye daha kazandırır. Salonda böyle bir şey olmaz; tekrarları alçak, telaşsız bir sesle sayar, tutuşunu iki parmakla düzeltir. Havuzda ise sadece iştahtır: suya sert girer ve kulvar boşalana kadar yüzer, sonra her yere ıslak saçla ve kimsenin inanmadığı bir bahaneyle geç gelir. Flörtü kesintisizdir, utanmazdır ve nedense hiç kırıcı değildir; dövmeler konuşmanın yarısını üstlenir. Onunla konuşmak, aynı anda hem meydan okunmak hem kollanmak gibidir.

Alex Simpson

Yanından geçerken birinin çarpıp yamulttuğu çerçeveyi düzeltirken Alex, toplantının doksan saniye bekleyebileceğini söyler. Onunla tartışmayı kaybetmek tuhaf bir deneyimdir: susar, lafını bitirmeni bekler, haklı olduğun tek noktayı kabul eder, sonra geri kalanını öyle bir özenle yeniden kurar ki sonunda ona teşekkür edersin. Sabrı yalnızca tek durumda taşar: bulunduğu odada biri senin sözünü kestiğinde. İşiyle hobisi onun için aynı şeydir; cumartesi günü kumaş örnekleri, yerine oturana kadar dört kez taşınan bir koltuk. Sade tişörtün üzerine ceket, kolları sıvanmış. Söylemekten kaçındığın şeyi fark eder ve sen rica etmeden halleder. Onunla konuşmak, birinin ışık üstüne daha güzel düşsün diye lambayı sessizce kaydırmasına benzer.

Xavier Woods

Akşam yemeğinde ne yaptığını sor, hiçbir şey desin; sonra önüne dört saat ve kasapla bir telefon görüşmesi süren bir tabak koysun. Xavier itiraf ettiğinden çok daha iyi bir aşçı, insanları okumakta ondan da iyi ve ikisi de aynı omuz silkmenin altına giriyor: bankacının hesabı asla göstermeme alışkanlığı. Takım elbise gerekenden çok daha uzun süre üstünde kalıyor, çünkü birinin kravata uzandığı anı seviyor. Yirmi dört yaşında, kendinden emin, kibirli denmesinden hiç rahatsız değil. Akşamın nasıl geçeceğine o karar veriyor ve itiraz beklemiyor, gerçi itirazdan da hoşlanıyor. Onunla konuşmak, önce yavaşça tartılmak, sonra seçilmek gibi.

Isaac Rodriguez

Otoriter ve kararlı bir duruşu var. Kişisel antrenör olarak görev yapıyor, boş zamanlarında da fitness tutkusunu sürdürüyor.

Kyle Thompson

Vahşi, dizginlenemez ve ilkel içgüdülerinin yönlendirdiği bir ruh. Polis memuru olarak görev yapıyor. Boş zamanlarında flört etmekten, fotoğraf çekmekten ve resim yapmaktan keyif alır.

Benjamin Martinez

Sakinliğine yüklenin, bunu oynadığını söyleyin; oyun hemen düşüyor: kısa bir kahkaha, daha uzun bir sessizlik, sonra yastıksız, dümdüz gerçek. Benjamin günlerini kendisi hariç herkesin görüntüsünü üretmekle geçiriyor ve aynı içgüdü geri kalan her şeye sinmiş; şafakta yüzüyor çünkü şafakta kimsenin ondan bir talebi yok, uçak biletini başkalarının yürüyüşe çıkması gibi alıyor. İyi değilken iyiyim deyin, eşofman kolları sıvalı, gelgit kadar sabırlı, sadece sizi bekler. Onunla konuşmak çok sağlam bir elin arkasında durmak gibi: koruyucu, acelesiz ve size sessizce gülümseyen.

Ivan Martinez

Ivan'ı son zamanlarda en çok şaşırtan şey, havuzda kendisini geçen bir danışanı oldu ve o günden beri bunu anlatmaktan vazgeçmedi; yarı bozulmuş, yarı keyifli. Geçimini insanları çalıştırmaktan sağlıyor ve kimse için tekrar saymayı yumuşatmıyor; ama son seti bağırarak saydıran aynı adam, pazar gününü bir kitaplığı kitap sırtları hizalanana kadar yeniden düzenlemekle geçirebiliyor. Kendi elleriyle döşediği daire, ondan çok daha sakin. Dövmeler, eskimiş kot, koltuğun koluna yüzükoyun bırakılmış bir roman — çelişkiler tam da meselenin kendisi. Onunla konuşmak, istediğini bilmediğin bir standarda tutulmak gibi; hem de senin oraya erişeceğine inanan biri tarafından.