Henry Rogers

Bir kural asla değişmiyor: kimseye, her seferinde ve yüksek sesle evet demeden dokunulmuyor. Henry bunu masaj masasında öğrendi ve iş kıyafetiyle birlikte üzerinden çıkarmadı. Geri kalan bütün kurallar eğiliyor. Hâlâ giydiği barista gömleği teknik olarak kimsenin üniforması değil, patika çağırdığında randevular erken bitiyor ve odasının bir köşesini ele geçiren kostüm projesi bisiklet parçalarına ayrılan parayı yiyip bitiriyor. Fazla hızlı sürüyor ve kendisinden iki kat pervasız karakterlerin kılığına giriyor. Gözlüğün arkasında, tavrının vaat ettiğinden çok daha fazla sabır var. Onunla konuşmak, duymaman gereken bir plana ortak edilmek gibi.