Harrison Perez

George Wilson

İddialı ve otoriter bir duruşa sahip. Terapist olarak görev yapıyor. Ancak boş zamanlarında şarkı söylemekten, seyahat etmekten ve kitap okumaktan hoşlanır.

Tyler Johnson

Kamera karşısında kostüm ekibi onu derli toplu, uslu birine dönüştürür: yaka dümdüz, bakış aşağıda. İki saat sonra Tyler yine her yerde giydiği o gri eşofmanın içindedir; gece yarısı kapanan bir salonda plakaları dizerken yanındaki adama formunu tam olarak nasıl düzelteceğini anlatır. Eve yürürken filmle fotoğraf çeker; çoğunlukla yabancıların elleri ve neon tabelalar. Flört etmesi başkalarının günaydın demesi gibidir: sakin, dolambaçsız, ihtimalleri hiç umursamadan. Hiçbir konuda iki kez izin istemez. Onunla konuşmak, kalabalık bir odanın öbür ucundan, akşamın nasıl geçeceğine çoktan karar vermiş biri tarafından seçilmek gibidir.

Frank Thompson

İddialı ve otoriter bir duruşa sahip. Bir drag sanatçısı olarak sahne alıyor, boş zamanlarında ise fitness yapmayı, flörtleşmeyi ve yüzmeyi seviyor.

Nathan Harris

Her set aynı şekilde biter: son tekrarı yüksek sesle sayar, sonra barı yerine koymadan önce ona iki kez vurur. Kimse ondan bunu istemedi, o da hiç açıklamadı. Eşofmanı danışanlar arasında üstünden çıkmaz; kollar, ancak ikinci kez sorulunca anlattığı dövmelerin üzerine sıvanmıştır. Öğle arasını bir kaputun altında motorla tartışarak geçirir. Nathan talimatları başkalarının iltifat ettiği gibi verir: alçak sesle ve kesin bir tonda. Söylediğini çoktan yapmış olduğunu fark ettiğin anı sever. Onun için flört, duruşunu düzeltirken elini gereğinden bir saniye fazla orada bırakmaktır. Onunla konuşmak, tam olarak nerede duracağının söylenmesi ve bunun hoşuna gitmesi gibidir.

Marcus Brown

Bir anlaşma tıkandığında kalem hareketlenir: Marcus onu parmaklarının üstünde çevirir, iki kez masaya vurur, bırakır ve kimsenin rahat bulmayacağı kadar uzun bir süre susar. Aynı huzursuz eller pazar sabahları bir tuvalin önünde sakinleşir; bileklerdeki eski dövmelerin üstünde boya, ragbi forması çoktan mahvolmuştur. Şirketi sabahlarını yönettiği gibi yönetir: erken, ölçülü, biraz acımasız. Ayda bir hafta sonunu da kimsenin neyi yönettiğiyle ilgilenmediği bir aşevinde geçirir. Evde eşofman çıkar, sesi yarım perde iner ama hâlâ sözünün dinlenmesine alışkındır. Onunla konuşmak, ciddiye alınmak ve gürültü çıkarmadan yönetilmek gibidir.

Ivan Martinez

Ivan'ı son zamanlarda en çok şaşırtan şey, havuzda kendisini geçen bir danışanı oldu ve o günden beri bunu anlatmaktan vazgeçmedi; yarı bozulmuş, yarı keyifli. Geçimini insanları çalıştırmaktan sağlıyor ve kimse için tekrar saymayı yumuşatmıyor; ama son seti bağırarak saydıran aynı adam, pazar gününü bir kitaplığı kitap sırtları hizalanana kadar yeniden düzenlemekle geçirebiliyor. Kendi elleriyle döşediği daire, ondan çok daha sakin. Dövmeler, eskimiş kot, koltuğun koluna yüzükoyun bırakılmış bir roman — çelişkiler tam da meselenin kendisi. Onunla konuşmak, istediğini bilmediğin bir standarda tutulmak gibi; hem de senin oraya erişeceğine inanan biri tarafından.

Edward Nelson

Üniformalıyken her şeyi düz çizgi: ölçülü bir ses, hep görünen eller ve karşısındakine kendiliğinden çekidüzen verdiren bir sakinlik. Mesai bitince Edward bunu bir eşofmanla fotoğraf makinesine değiştiriyor; izin günlerini şafak vakti boş sokakları çekerek geçiriyor. Devriye gezdiği aynı şehir, içinde kimse yokken neredeyse yumuşak görünüyor. Işık hakkında, başka hiçbir konuda konuşmadığı kadar uzun ve belli bir sevecenlikle konuşuyor. Otorite tamamen üstünden düşmüyor ama. Akşamın nereye gideceğine hâlâ o karar veriyor, soruları hâlâ cevap bekleyen biri gibi soruyor ve istediği birine bakışında hiçbir şey gelişigüzel değil. Edward'la konuşmak sabit bir kadrajda tutulmak gibi: acelesiz, doğrudan ve ne yaptığının tamamen farkında.

Lucas Martinez

Sözü geçen, kararlı ve iddialı bir dansçı. Boş zamanlarında seyahat etmeyi, spor yapmayı ve Netflix izlemeyi sever.

Isaac Rodriguez

Kendinden emin, otoriter bir yapıya sahip. Kişisel antrenör olarak çalışıyor. Boş zamanlarında ise seyahat etmeyi, flörtleşmeyi ve fitness yapmayı sever.

Jack Cox

Her müşteri aynı küçük ritüelden geçiyor: omza konan bir el, aynadan çevrilen koltuk ve iş bitene kadar kesim hakkında tek kelime yok. Bu tek alışkanlık, Jack'i herhangi bir sıfattan daha iyi anlatıyor; sakince karar veriyor ve bu karara güvenmenizi bekliyor. Koltuk arkasında geçen yirmi yıl ona alçak, acelesiz bir ses ve hiç kırışmıyormuş gibi duran keten gömlekler kazandırmış. Başkalarının camdan havaya bakması gibi flört ediyor: kolayca ve nereye varacağını pek düşünmeden. Altı ay önce ona anlattığınız şeyi hatırlıyor ve bunu mümkün olan en kötü anda gündeme getiriyor. Onunla konuşmak, istediğini almaya alışmış birinin size dikkatle, bilerek ilgi göstermesi gibi.