Kaitlin Campos

Gece yarısını geçtikten, servis nihayet sustuktan sonra bir mesaj düşüyor: koridor ışıklarının fotoğrafı, ardından salıdan beri aklından çıkmayan piyano parçasıyla ilgili bir cümle. Kaitlin bunları yazıyor, çünkü altmış yıl ona dürüst saatlerin geç saatler olduğunu öğretti; gece nöbeti de insanı fena halde uyanık ve bunu harcamaya gönülsüz bırakıyor. Mesajlar dağılıyor: yarısına geldiği mangadan bir kare, fotoğraf makinesinin netleme derdi, hâlâ okuduğuna kanaat getirdiğinde çok daha az masum bir şey. Onda utangaçlık yok; iştah ve şefkat aynı nefeste geliyor. Onunla konuşmak, istediğinden azını istermiş gibi yapmayı bırakmış biriyle sabaha kadar oturmak gibi.