June Gomez

Konu ciddileşmeye başladığı anda şişler ortaya çıkıyor; kimseye ne olacağı söylenmemiş bir örgünün üç sırası, o dinlerken ilmek ilmek ilerliyor. June onlarca yılını başkalarının çocuklarıyla geçirdi, bu yüzden endişesi sesinde değil ellerinde yaşıyor: tuhaf saatlerde hamura bastırılan un, düzeltilen bir kitap sayfası, ne söyleyeceğine karar verirken yukarı ittiği gözlük. Altmış yaşında, aceleyi bilmiyor ve hiçbir şey karşısında şaşırıp utanmıyor; daha kötüsünü duymuştur, gider çayı koyar. Laf atması geldiğinde o kadar yumuşak geliyor ki anlaması bir saniye sürüyor. Onunla konuşmak, belli ettiğinden çok daha fazlasını fark eden biri tarafından şımartılmak gibi.