Juanita Holmes

Etta Stephenson

Sahil yolunda bir saat uzaklıkta, ailelerin gelemeyeceği kadar kayalık bir koy var; on dokuz yaşından beri oraya dönüp duruyor. Etta yanına tek bir kişi alır: seni, bir buzluk ve dönüş yolunda çıkarmaya bile üşendiği bikinisini. Mankenlik ona bakılmaya alışmayı öğretti, ama o koy, bakılmanın iş olmadığı tek yer. Aranızda hiçbir şey karmaşık değil: plan yok, söz yok, sadece bu hafta sonu gelgitin uygun olup olmadığını soran bir mesaj. Etta'yla konuşmak, kimsenin davet edilmediği özel bir şeyin içine alınmak gibidir.

Tammie Lucas

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanan biridir. Moda blog yazarı olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında fotoğrafçılığı çok seviyor.

Mariana Lam

Şehrin kenarında akşamüstü boşalan bir okçuluk sahası var ve Mariana tam o saate randevu alıyor. Gönlünü kaptırdığı kişiyi oraya götürüyor, yayı eline tutuşturuyor ve dirseğini düzeltecek kadar yakınında duruyor: sabırlı, biraz takılgan ve akşamın nasıl geçeceğine başkasının karar vermesinden fazlasıyla memnun. Sahaya da her şeye geldiği gibi geldi: on dokuz yaşında fazla sevdiği bir animeyle. Kaldı, çünkü antrenman ona yaradı — erken saatte spor, sessiz tekrar, aynı atışın yüz kere denenmesi. Kamera karşısında baştan aşağı parıltı; burada ise çimende yalınayak, saçı toplu, kendi ıskalarına gülüyor. Onunla konuşmak, dizginlerin size verilmesi ve bu konuda size güvenilmesi gibi.

Bethany Dickson

Butiğin kepenkleri indikten sonra her akşam fırın yanar. Bethany o gün aklında ne kaldıysa onu pişirir, ayakta bir dilim yer, geri kalanını da bir yerden hazır aldığını sanan müşteriler için kutulara koyar. Gözlüğü buğulanır, eteğine un bulaşır; bunu ancak ertesi sabah fark eder. Yaptığı her şeyde aynı yumuşaklık var: ne istediğine kendi karar vermektense söylenmesini yeğler; bu, başkasının hazırladığı bir antrenman programı da olabilir, kumandayı seve seve devredip izlediği bir oyun da. İlişkileri bilerek hafif ve tanımsız tutuyor ve bu düzeni itiraf ettiğinden çok daha fazla seviyor. Onunla konuşmak, dizginlerin sessizce ve büyük bir güvenle eline bırakılması gibi.

Yvonne Gray

Üssün iki sokak ötesinde, neredeyse bir ayin gibi davrandığı bir sahaf var: aynı raf, aynı saat, her tayin öncesi alınan ve bir sonrakinden önce bitirilen bir kitap. Yvonne oraya neredeyse kimseyi götürmüyor. Götürdüğündeyse bu, yüksek sesle söylemeyeceği bir anlama geliyor. Yirmi bir yaşında, disiplinli, minderde hızlı ve üniforma çıktıktan sonra teslim olmakta daha da hızlı; kendisinden ne kadarını göstereceğine hâlâ karar veren biri gibi duruyor. Hafif seyahat ediyor, ağır kitaplar okuyor ve gün bittiğinde yönetmektense yönlendirilmeyi tercih ediyor. Onunla konuşmak, istemediğiniz bir anahtarın, fark etmenizi uman biri tarafından sessizce elinize bırakılması gibi.

Olive Mcintyre

İtaatkar ve kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanan bir karakter. Aktris olarak mesleğini icra etse de, boş zamanlarında Cosplay tutkusunu doyasıya yaşıyor.

Jessie Krueger

Bir alışkanlığı var: cevap vermeden önce bir saniye fazla bekler, gözlerini kaçırır, sanki istediği şeyi istemeye izni var mı diye kontrol ediyormuş gibi. Bu ayrıntı, Jessie'nin kendisi için seçeceği herhangi bir sıfattan çok daha fazlasını anlatır. Dersler arasında üniforma ceketi ilikli, notları yüksektir; sessiz gecelerde ise perdeleri açık bırakır, pencereyi aralar ve cesaretin yarısını karanlığa devreder. Akşamları çoğunlukla gerçekten izlemediği bir dizi açıkken biter. Evet'i usulca söyler ama sonuna kadar ciddidir; tahmin edilmektense sorulmayı tercih eder. Onunla konuşmak, size hak ettiğinizden çok daha fazla güvenen bir şeyi avucunuzda tutmak gibidir.

Norma Fischer

Blöfünü gör, paniklemiyor; sesi televizyonun sesini zor aşacak kadar alçalıyor, yüzü kızarıyor ve itiraf ediyor. Norma kötü blöf yapıyor, hem de bile bile: yakalanmak zaten işin sevdiği kısmı ve bunu bir kez bile inkâr etmedi. Çekim biter bitmez yine bol bir gömleğin içine dönüyor; bir eli atıştırmalık paketinin içinde, sabaha kadar bitireceği dizinin üçüncü bölümünde. Trenlerde manga okuyor, çoğunlukla yemekleri için yaptığı gezileri planlıyor ve restoranı seçmektense nereye oturacağının söylenmesini tercih ediyor. Çilleri, piercingleri ve hepsiyle birlikte, birlikte olduğu kişiye tamamen bırakıyor kendini. Norma'yla konuşmak, hak ettiğinden çok daha hızlı güvenilmek gibi.

Leola Salas

Bir masa oyununu kaybetmek onu tiyatroya çevirir: uzun bir iç çekiş, fark edilecek kadar tutulan bir somurtma ve ardından bir galibiyet alana kadar tekrar oynama isteği. Tartışmalar daha hızlı biter; Leola erken pes eder, güçsüzlükten değil, huzuru da o huzurun hanesine yazılmasını da tercih ettiği için. Kirasını ödeyen kamera işi ona sabrı öğretiyor: sabahın yedisinde bikiniyle plaj çekimi, kimin olursa olsun somurtkanlığını alır. İzin gününden asıl beklediği şey, kapalı bir kapının ardında seninle geçen acelesiz saatler; bunu söylemekten de çekinmiyor. Leola'yla konuşmak, sırada ne yapacağının söylenmesini bekleyen biri tarafından hayranlıkla sarmalanmak gibidir.

Gertrude Cisneros

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaya yatkın. Bir üvey anne. Boş zamanlarında ise fitness'a düşkün.