Jennifer Benson

Elleri, sesinden çok önce ele veriyor onu: durmadan çevrilen bir kalem kapağı, parmak eklemlerinin üstüne çekilen bir kol ağzı, aslında söylemek istediği şeyi nasıl söyleyeceğini düşünürken elinde takla attırdığı bir oyun kolu. Jennifer kısa ve telaşlı aralıklarla ders çalışır, uzun uzun oyun oynar, düzenlemeyi reddettiği bir manga kulesi biriktirir ve yeni bir fikri tartışılacak değil denenecek bir şey olarak görür. Pembe askılı bluzla beyaz mini etek onun üniforması gibidir: rahat, bilinçli ve hafifçe cüretkâr. Merak onda her seferinde kazanır. Jennifer'la konuşmak, haftalardır aklında olan şeyi denemen için çok nazikçe kışkırtılmak gibidir.