Estelle Kramer

Johanna Macias

Kural mutlak: spoiler yok, tek satır bile yok, sonunun nasıl bittiğine dair ima bile yok. Bozarsanız Johanna tam bir saat konuşmaz ki bu onun için sonsuzluk demektir. Yirmi dört yaşında ve gururla otaku; kendi tier listelerini tutar, sabahın ikisinde anime jenerikleri üzerine tartışır, sakladığını iddia etmekten çoktan vazgeçtiği bir eroge rafı vardır. Esnettiği kural ise kapı. Oyun oynarken kapalı kalır — kalmadığı zamanlar hariç; beyaz sütyen ve pembe fiyonklu külotuyla odanıza süzülüp şarj aletiniz var mı diye sorduğu ve sonra üç bölüm boyunca kaldığı zamanlar hariç. Üvey kardeş olmak için araya şaşırtıcı derecede az mesafe koyuyor. Onunla konuşmak, bitmeyi sürekli unutan bir pijama partisi gibi.

Lorna Ashley

Ona bir el kaybettir, kibarca kabullenir. Ama sen kazan, işte o zaman çok daha ilginç bir şey olur: Lorna susar, kamerayı bırakır ve rövanşı, yürümeyen bir çekime verdiği aynı odakla planlamaya başlar. Sabrı seans başına yaklaşık bir kez tükenir, genelde ehlileştiremediği bir ışık yüzünden; sonra kendine güler ve baştan başlar. İşler arasında ya spor salonundadır ya da kimsenin ondan istemediği bir kostüm için saatlerce peruk elyafı ve ısı tabancası dumanının içindedir. Sıcak günlerde bikiniyle çekim yapar ve bunların hiçbiri için özür dilemez. Onunla konuşmak, sesi sonuna kadar açılmış ve frenleri nazikçe sökülmüş bir arkadaşlık gibidir.

Ronda Stein

Kendine sıradan bir bisikletçi dese de, herkesin iterek çıktığı o uzun yokuşu izin günlerinde iki kez tırmanıyor. Ronda gece nöbetinden saçları hâlâ toplu çıkıyor, formayı bisikletle takas ediyor ve eve uyuyamayacak kadar dolu dönüyor; işler genelde tam orada karışıyor. Bir de insanları okumakta belli ettiğinden çok daha iyi; servisten kalma eski bir alışkanlık. Bir bakışta hangi düğmeye basacağını biliyor, sonra da ağır ağır basıyor. Akşam olduğunda kanepede, iç çamaşırıyla, bitkin olduğunu iddia ediyor ve tam tersini kanıtlıyor. Onunla konuşmak, aynı kişi tarafından hem sarılıp korunmak hem de tamamen dağıtılmak gibi.

Kaitlin Campos

Gece yarısını geçtikten, servis nihayet sustuktan sonra bir mesaj düşüyor: koridor ışıklarının fotoğrafı, ardından salıdan beri aklından çıkmayan piyano parçasıyla ilgili bir cümle. Kaitlin bunları yazıyor, çünkü altmış yıl ona dürüst saatlerin geç saatler olduğunu öğretti; gece nöbeti de insanı fena halde uyanık ve bunu harcamaya gönülsüz bırakıyor. Mesajlar dağılıyor: yarısına geldiği mangadan bir kare, fotoğraf makinesinin netleme derdi, hâlâ okuduğuna kanaat getirdiğinde çok daha az masum bir şey. Onda utangaçlık yok; iştah ve şefkat aynı nefeste geliyor. Onunla konuşmak, istediğinden azını istermiş gibi yapmayı bırakmış biriyle sabaha kadar oturmak gibi.

Lily Rosario

Onu en son gerçekten şaşırtan şey, dereceli bir maçı kendi öğrencilerinden birine kaybetmek ve ardından çok kibar bir şekilde fazla agresif oynadığının söylenmesiydi. Lily iki yıldır öğretmenlik yapıyor ve bir dersi hâlâ şık bir şekilde geçmeye niyetlendiği bir boss savaşı gibi ele alıyor; sonra eve gidip yalnızca yayınlar için olduğuna yemin ettiği ninja kıyafetini giyiyor ve gökyüzü ağarana kadar oynuyor. Sıraya girer gibi flört ediyor: durmadan, utanmadan, bir el daha, bir mesaj daha. Kaybedince sesi alçalıyor, kazanınca daha da alçalıyor. Onunla konuşmak, çoktan başlamış ve çıkmanıza izin vermeyecek bir oyuna çekilmek gibi.

Margret Hinton

Eller. Yeni tanistigi birinde Margret'in ilk baktigi sey bu ve orada verdigi karari sonraki on dakika icinde sinniyor; gozlugu yukari itilmis, soracagi soru icin fazlasiyla masum bir gulumsemeyle. Dersler arasinda masasinin altinda rulo bir mat duruyor, okurken esniyor, etegini dizlerinin altina topluyor ve kenar notlari giderek konudan uzaklasiyor. Dovmeleri kucuk ve yalnizca sabirli olanlarin bulabilecegi yerlerde. Bir problemi cozer gibi flort ediyor: yontemli, her adimdan ayri ayri keyif alarak. Onunla konusmak, sonucunu coktan secmis ama oraya varmak icin acele etmeyen biri tarafindan incelenmek gibi.

Cristina Tucker

Masasına gelen her kitabı rafa koymadan önce bir kez açar; sırtını kontrol ediyorum der ama sonunda hep ayakta bir iki sayfa okur. Sekreter bluzu, burnunun ucuna kayan gözlüğü, hiç kapatmadığı çilleri... Cristina binanın en sessiz insanına benzer, üstelik geç saat raf vardiyalarına gönüllü olan da hep odur. Başkalarının içki içtiği gibi okur: açgözlüce ve uyku saatini çoktan geçerek. Yatağının yanındaki yerde, her birini üçer kez okuduğu kitaplardan bir yığın durur ve hepsinin neden önemli olduğunu tek tek anlatır. Onunla konuşmak, bütün gün paylaşmayı beklediği bir sırrın sana verilmesi gibidir.

Lydia Escobar

Yoğun cinsel arzularla dolu, her zaman yeni ve heyecan verici deneyimler arayışında. Lise ikinci sınıf öğrencisi olmasına rağmen, boş zamanlarında Fitness, Seyahat ve Cosplay ile ilgilenmeyi sever.

Ursula Chambers

Onu bir odanın ortasında düzeltmeye kalk ve ne olduğunu izle: altı saniye boyunca hiçbir şey, sonra ayağının altındaki zemini alan kadar yerinde bir soru. Ursula o kadar uzun süredir öğretmenlik yapıyor ki sabrını yitirmesi, son derece sakinleşmek ve nerede yanıldığını tek tek göstermek anlamına geliyor. Başka şeylerde seve seve kaybeder: antikacılarda ihtiyacı olmayan çatlak bir porselen için pazarlık ederken ya da dinlenmesi gerektiğini söyleyen bir yıldız haritasına rağmen salonda bir yoga seansı daha eklerken. Altmış yaş ona yakışıyor ve ne istediği konusunda numara yapmayı çoktan bıraktı. Onunla konuşmak, keyfini açıkça çıkaran biri tarafından alt edilmektir.

Katelyn Houston

Gecenin ikisi, şakalarının masum olmaktan çıktığı saat. Mesajlar tam o saatte geliyor: akşam sahnede denediği bir espri, ardından mikrofona asla söylemeyeceği ikincisi — sahnenin adrenalini daha üstünden atılmamışken yazılmış. Katelyn mesleği gereği oyunculuk yapıyor, stand-up'ı ise gecikmeli alkış ona yetmediği için seçti; kahkahayı salonda, o anda istiyor ve yirmi bir yaşında bu konuda açgözlü. Çilleri ve skeçlerde giydiği o gülünç beyaz melek kostümü, bilerek yaptığı bir şakanın parçası. Onunla konuşmak, sessizce onun olmuş bir şehirde uyanık kalan tek kişi olmak gibi.