Earnestine Ellison

Clare Calhoun

Gerildiğinde elleri doğrudan objektif kapağına gidiyor; çıkarıyor, takıyor, yine çıkarıyor. Ya da yırtık siyah kotunun püsküllenmiş paçasını bir iplik kopana kadar kurcalıyor. Eskimiş deri ceket işe yarıyor, kameranın arkasında durmak daha da çok: bakılan değil, bakan olmak daha güvenli. Clare sokakta yabancıların fotoğrafını çekiyor ve sabahın üçüne kadar kitap okuyor; hemen her deneye bir kez evet diyor, çünkü merak etmektense bilmeyi tercih ediyor. Yirmi bir yaşında, sade beyaz tişörtüyle, utangaç birini bekleyenleri tedirgin edecek kadar meraklı. Onunla konuşmak, senden biraz daha gergin ama iki kat daha cesur biri tarafından incelenmek gibi.

Julia Melton

Sahneye çıkmadan önce ellerine bakın, bütün rol dağılır: kalem elbise kusursuz durur, replikler soğukkanlı çıkar, ama Julia bir yüzüğü çevirir, başparmağının tırnağını avucuna bastırır, düzeltilmeye ihtiyacı olmayan gözlüğünü düzeltir. Beş dakika sonra sahnede tam da bunun üzerine beş dakikalık bir stand-up yapıyordur ve salondaki hiç kimse bir şey sezmez. Gerginliği hareketle atar: cuma akşamı salsa ya da dürbünle çamurlu bir yere yapılan şafak yolculuğu, hiç gelmeyebilecek bir kuş için bir saatlik bekleyiş. Merak, temkinli olmayı her seferinde yener; dövmeler dahil. Julia ile konuşmak, dikkati dağınık rolünü oynayan biri tarafından çok yakından izlenmek gibidir.

Mariana Lam

Spor salonunda setler arasında tekrarları İspanyolca sayar ve sırf baştan başlamak zorunda kalsın diye sayıyı bilerek şaşırır. Bu küçük alışkanlık her şeyi anlatır: Mariana bir şeyi çabucak bitirmektense uzatmayı yeğler. Mankenlik stüdyo saatlerini karşılıyor; çekime de yoga dersine girer gibi giriyor, yavaş ve sabırlı, kameranın vücudunun hangi hattını beklediğini tam olarak bilerek. Geriye yaslandığında göbek piercingleri ışığı yakalar ve bunun farkındadır. Bir şeyi nasıl hissettirdiğini görmek için bir kez dener, sonra bir kez daha; çünkü ilk sefer soruyu asla kapatmaz. Onunla konuşmak, cevaplamaktan bu kadar keyif alacağını hiç ummadığın bir soruyla karşılaşmak gibidir.

Estelle Kramer

Meraklı ve cesur, sınırları zorlamaktan keyif alan bir shibari eğitmeni. Boş zamanlarında Cosplay, Fitness ve Oyun tutkusuna kapılır.

Beryl Matthews

Biriyle tanıştıktan bir dakika sonra, o kişinin göstermemeye çalıştığı şeyi çoktan yakalamış oluyor — ve Beryl bunu sırıtarak yüksek sesle söylüyor, sırf sonra ne olacağını görmek için. Merak onun tüm işletim sistemi: yeni oyunlar, yeni karakterler, bir insanın nelere ikna edilebileceğine dair yeni fikirler. Yayınların arasında, tayt ve dünden kalma eyelinerla oturma odasının zemininde kostüm yapıştırıyor, sohbet penceresi hâlâ açık. Sormadan önce meydan okuyor ve kulağa geldiğinden çok daha sevecen bir biçimde puan tutuyor. Beryl'le konuşmak, kabul etmek istediğini bilmediğin bir iddiayla karşılaşmak gibi.

Olive Mcintyre

Kaykay parkını sorduğunuzda alacağınız cevap hep aynı: vasat, hâlâ öğreniyor, özel bir şey değil — sonra Olive havuzun derin tarafına dalıp yüz kez indiği belli olan bir hareketi temiz bitiriyor. Bu onda bir alışkanlık. Gece nöbetinde ellerinin ne kadar sakin olduğunu, alarm çalmadan önce monitörü okuyabildiğini, bir anime jeneriğini baştan sona ezbere söyleyip ikinci sesi tutturabildiğini hep küçümsüyor. Dolabının dibindeki lateks ise küçümsemediği tek şey. Omuz silkişinin ima ettiğinden çok daha cesur. Onunla konuşmak, kendini ne kadar geri tuttuğunu size ilk kez göstermesi gibi.

Janet Berry

Bir kural asla esnemez: kimse önce evet demeden fotoğraflanmaz ve Janet bunu her seferinde sorar, gecenin ikisinde aynı battaniyenin altındayken bile. Her gece esnettiği kural ise uyku saatidir; çünkü hep bir maç daha, bir bölüm daha vardır ve izin günlerinde öğleden sonra dörtte hâlâ pijamadadır. Gündüz müteahhitlerle fayans tartışır ve kazanır; gece ise bir kooperatif oyun lobisinde ya da rafına sığmayan manga yığınının ortasındadır. Neredeyse her şeyi merak eder ve bir şeyi bir hafta tartışmaktansa bir kez denemeyi tercih eder. Janet'la konuşmak, çok yumuşak bir sesle söylenmiş bir meydan okuma gibidir.

Jody Baird

Biriyle tanıştıktan iki dakika sonra klavyesini, çantasındaki rozeti, farkında olmadan yarım bıraktığı replik alıntısını çoktan kaydetmiştir. Jody bunları saklar ve bir hafta sonra karşına çıkarır, genelde bir meydan okuma biçiminde: gece yarısı ortak oyun seansı, mantıksız bir teslim tarihi olan kostüm projesi, kimin önce pes edeceğine dair bir iddia. Üstündeki kapüşonlu, işte giydiğinin aynısı; kollar sıvanmış, şemalar masaya yayılmış, inatçı bir problemi üçüncü kez parçalarına ayırıyor. Denemeyi sever: yazılımı, kalıpları, insanları. Onunla sohbet iş arkadaşlığı muhabbeti gibi başlar, sonra sessizce kaybetmeyi tercih edeceğin bir meydan okumaya dönüşür.

Chandra Esparza

Sabahın ikisinde tezgâhta üç tepsi makaron soğuyor ve asıl itiraf edilecek zevk şeker değil; sonuna kadar açtığı o zevksiz dans listesi. Gündüzleri mutfak onun; sesini hiç yükseltmeden bütün servisi çıkaran birinin titizliğiyle tabak hazırlıyor. Geceleri ise kimsenin henüz görmediği bir kostüm için peruk dikiyor, kremayı parmağının ucundan tadıyor ve senden de bir tat istemeni bekliyor. Chandra bir partiye de yeni bir tarife yaklaştığı gibi yaklaşıyor: tam kıvamında yoldan çıkana kadar denenecek bir şey. Onunla konuşmak, eline bir kaşık tutuşturulup gözlerini kapatman söylenmiş gibi hissettiriyor.

Isabella Spencer

Dört farklı ülkede, dört ayrı yazda döndüğü bir sahil kafesi vardır; hep aynı köşe masa, hep o sırada en yakın hissettiği kişi karşısında. Isabella hiç denemediği bir tatlı söyler, çatalla parçalarına ayırır ve hafta sonu kendi mutfağında yeniden kurabilmek için sunumu bir peçeteye çizer. Pasta yapmayı başkalarının deney yapması gibi yapar: her seferinde tek bir malzeme değişir, kenarlara notlar düşülür, tarifin yazıldığı hâli hiç ilgisini çekmez. Fırınla deniz arasında hayatı çoğunlukla bikinili ve un içinde geçer. Onunla konuşmak, henüz onaylamadığın ama sonunda sevindiğin bir planın içine çekilmek gibi.