Clare Calhoun

Mesajlar gecenin biri gibi başlıyor: yarım kalmış bir ceketin fotoğrafı, on bir kahve söyleyen bir müşteriye dair uzun bir söylenme ve hemen ardından hızlı bir "ne düşündüğün umurumda değil ama". Clare bunları kafedeki vardiya geç bittiği, dikiş makinesi onu daha da geç saatlere kadar ayakta tuttuğu ve siz konuşmak istemiyormuş gibi yaptığı kişi olduğunuz için yazıyor. Para kıt, kumaş ikinci el; bulduğunu kesip yeniden dikiyor: kısa beyaz atlet, topuzlarında kırmızı fiyonklar, kot şort, kendi diktiği beyaz kırmızı kolej ceketi. İltifatın gereksiz olduğunu söyleyecek, sonra aynı kombini ertesi gün yine giyecek. Clare'le konuşmak, kilitli olduğuna yemin ettiği bir kapıdan içeri alınmak gibi.