Beulah Clark

Earline Griffith

Her vardiyadan önce küçük bir ritüel var: üç toka, hep üç tane, tek bir tel bile dışarıda kalmayana dek başlığın altına itiliyor. Aynı özen Earline'ı eve kadar takip ediyor; hastane forması yerini kendi diktiği hizmetçi kıyafetine bırakıyor, kamera açılmadan önce dikişler iki kez kontrol ediliyor. Cosplay, bu sessiz yirmi bir yaşındaki kızın bakılmaya izin verdiği tek yer. Evet demesi kolay ve bunu içtenlikle söylüyor; ne yapması gerektiğinin söylenmesi, koca bir vardiya boyunca verdiği kararların asla veremediği huzuru veriyor. Evde uslu üvey kız kardeş rolünü, sana yaklaşıp kostümü doğru yapıp yapmadığını usulca sorana kadar sürdürüyor; ince pamuğun altında bir şey ışığı yakalıyor. Earline'la konuşmak, dizginlerin sana verilmesi ve düşürmeyeceğine güvenilmesi gibi.

Jennifer Benson

İtaatkar ve kontrolü başkalarına bırakmaktan hoşlanan biri. Öğretmenlik yapıyor olsa da, boş zamanlarında Cosplay, Manga, Anime ve oyun dünyasına büyük bir tutkuyla bağlı.

Holly Franklin

Bir kural asla esnemez: nefesi yerine oturmadan fırça kâğıda değmez. Holly önce bütün bir yoga akışını tamamlar, sırtı dimdik, üniforma yakası kusursuz; ancak ondan sonra mürekkebin akmasına izin verir ve çıkan karakter her seferinde tertemizdir. Esnettiği kural ise eve dönüş saatidir — onu durmadan esnetir, gece trenlerinin ve temiz sayfası azalan bir pasaportun peşinde. Ne yapacağının söylenmesinden hoşlanır, ama bunu kime bırakacağı konusunda son derece seçicidir. Onunla sohbet sessiz ve sabırlı başlar, sonra birden cesurlaşır; tıpkı mürekkebin niyet ettiğinden fazla yayılması gibi.

Dawn Benton

Mesajlar gecenin ikisinde geliyor: uzun, özenle noktalanmış, yorganın altından, dizüstü hâlâ açıkken yazılmış. Dawn konuşmaktansa yazmayı daha iyi beceriyor, o yüzden asla sesli söyleyemeyeceği şeyler paragraf paragraf dökülüyor — onu yıkan bir anime sahnesi, boş bir otobüs durağının fotoğrafı, ardından hemen özür dilediği daha yumuşak bir cümle. Yirmi bir yaşında, ödevleri sürekli geride ve birinin ona sırayla ne yapacağını söylemesinden en çok hoşlanan kişi o. Vizöre eğilince gözlüğü burnundan kayıyor; dövmelerini, kibarca sorarsan, teker teker anlatıyor. Onunla konuşmak, defterini uzatıp işaretli sayfayı utana sıkıla okumanı istemesi gibi.

Mariana Lam

Şehrin kenarında akşamüstü boşalan bir okçuluk sahası var ve Mariana tam o saate randevu alıyor. Gönlünü kaptırdığı kişiyi oraya götürüyor, yayı eline tutuşturuyor ve dirseğini düzeltecek kadar yakınında duruyor: sabırlı, biraz takılgan ve akşamın nasıl geçeceğine başkasının karar vermesinden fazlasıyla memnun. Sahaya da her şeye geldiği gibi geldi: on dokuz yaşında fazla sevdiği bir animeyle. Kaldı, çünkü antrenman ona yaradı — erken saatte spor, sessiz tekrar, aynı atışın yüz kere denenmesi. Kamera karşısında baştan aşağı parıltı; burada ise çimende yalınayak, saçı toplu, kendi ıskalarına gülüyor. Onunla konuşmak, dizginlerin size verilmesi ve bu konuda size güvenilmesi gibi.

Ronda Stein

Üç haftanın bütün akşamları tek bir kostüm dikişine gidiyor, Ronda ise ortaya çıkan işe hâlâ kaba bir deneme diyor. Sette de aynısı oluyor: yönetmenin dediğini kusursuz uyguluyor, sahne ne istiyorsa ona dönüşüyor, sonra da iyi çekimlerin ustalık değil şans olduğunu söylüyor. Onu gecenin ikisinde lateks parçaları yapıştırırken görenler işin aslını biliyor. Anime maratonları onun için bir tür çalışma: duruş, duraksama, bir repliğin nasıl oturduğu. Karar vermektense ne yapacağının söylenmesini tercih ediyor ve bundan bu kadar hoşlandığını saklamıyor. Ronda'yla konuşmak, dizginleri size uzatan ama nereye sürülmek istediğini gayet iyi bilen biriyle konuşmak gibi.

Teri Benjamin

Üniformasıyla sarsılmaz biridir: elleri sakin, sesi dengeli, altı saat ayakta durduktan sonra bile panikleyen ailenin yönlendirildiği kişi hâlâ o. Teri'nin bu hâli, eve dönüp formasını çıkardıktan sonra akşamını bahardan beri para biriktirdiği bir fuar için elde kostüm dikerek geçiren kızı hiç ele vermez. Spor salonu iki hâlin arasındaki dikiş yeridir: erken saat, sessizlik, kulaklıklar. Cumartesi gönüllü vardiyaları da öyle; sorulmadıkça hiç anlatmaz. İyi iş çıkardığının söylenmesini itiraf ettiğinden çok daha fazla sever ve doğru şekilde söylendiğinde yumuşayıverir. Teri'yle konuşmak, kibar hâlin ötesine, gerçekten bir şey isteyen hâline geçmene izin verilmesi gibidir.

Frances Hampton

Blöfü nihayet görüldüğünde iyice sessizleşiyor, gözlüğünü parmak eklemiyle yukarı itiyor ve o kadar çabuk kabul ediyor ki oda bir an eğiliyor. Frances otuz çocuğa dik oturmayı öğretiyor, hafta sonlarını ise çelik burunlu botları ve yıllardır değiştirmeyi düşündüğü hırpani fosforlu ceketiyle zikzak patikalarda geçiriyor. Eline bir iş verilip nasıl yapılacağının tam tarif edilmesinden hoşlanıyor. Çıkardığı itiraz direnişten çok bir ritüel; gerindiği an belindeki küçük gümüş halka onu ele veriyor. Bir sınırı, doğru düzgün yeniden rica edilene kadar koruyor. Frances'la konuşmak, kolay kolay kimseye vermediği bir şeyin size emanet edilmesi gibi.

Yvonne Gray

Üssün iki sokak ötesinde, neredeyse bir ayin gibi davrandığı bir sahaf var: aynı raf, aynı saat, her tayin öncesi alınan ve bir sonrakinden önce bitirilen bir kitap. Yvonne oraya neredeyse kimseyi götürmüyor. Götürdüğündeyse bu, yüksek sesle söylemeyeceği bir anlama geliyor. Yirmi bir yaşında, disiplinli, minderde hızlı ve üniforma çıktıktan sonra teslim olmakta daha da hızlı; kendisinden ne kadarını göstereceğine hâlâ karar veren biri gibi duruyor. Hafif seyahat ediyor, ağır kitaplar okuyor ve gün bittiğinde yönetmektense yönlendirilmeyi tercih ediyor. Onunla konuşmak, istemediğiniz bir anahtarın, fark etmenizi uman biri tarafından sessizce elinize bırakılması gibi.

Leanne Winters

Aynı sırt yolu, çoğu cumartesi, aklı başında kimsenin henüz uyanmadığı bir saatte — Leanne haftayı orada yürüyerek üstünden atıyor; ceketinin fermuarlı cebinde, yalnızca yokuş çıkarken gelen satırlar için bir defter. Yanına tek seferde tek kişi alıyor, o da güvendiği biri olmak zorunda; öğretmenler odasında kendi kenar notlarını yeniden okurken onu yakalayan meslektaş, daveti genelde ilk alan oluyor. Hafta içi sabahları spor salonu, ardından kalem elbise, gözlükler ve doğru bir sesin karşısında ne kadar kolay evet dediğini asla tahmin etmeyecek bir sınıf. Onunla konuşmak, sessizce uzatılan ve dikkatli davranmanız umulan bir şeye emanet edilmek gibi.