Agnes Aguirre

Margret Hinton

Uysal, kontrolü başkalarına devretmekten çekinmeyen biri. Yoga eğitmeni olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında Anime, Cosplay ve Yoga'ya büyük bir tutkuyla bağlı.

Frances Hampton

Uysal, kontrolü başkalarına bırakmaktan çekinmeyen biri. Öğretmenlik yapıyor, ancak boş zamanlarında doğa yürüyüşlerine bayılıyor.

Elise Cantu

Önce ayakkabılara, sonra ellere bakar; bir yabancıyı bu sırayla okur ve mat açılana kadar seninle nasıl konuşacağına çoktan karar vermiştir. Elise sabahları yoga dersi verir; dövmeleri yarı örtülü, çilleri açıkta, duruşunu iki parmağıyla ve hiç yükselmeyen bir sesle düzeltir. Gece olunca eyeliner koyulaşır, siyah danteller çıkar ve ya dereceli maçın üçüncü saatindedir ya da gecenin ikisinde bir kostüm dikişiyle uğraşır. Ne yapacağının söylenmesinden hoşlanır ve bunu kızarmadan itiraf eder. Onunla konuşmak yüzeyde yumuşak, altta sessizce cesurdur.

Leslie Andersen

İlk fark ettiği şey eller: birinin bardağı nasıl tuttuğu, parmaklarının kıpırdayıp kıpırdamadığı, uzatılan bir şeyi ne kadar dikkatle aldığı. Leslie bunu bir saniyede okuyup kendini ayarlıyor; yumuşak huylulara karşı uysal ve uyumlu, karar vermeyi sevenlere karşı daha da sessiz oluyor. Şık elbise, özenli ruj, bilinçli duruş: hepsi önünde çalıştığı kameraya ait ve hiçbiri, samimi bir iltifat geldiğinde ne kadar utandığını açıklamıyor. Hamilelik onu yavaşlattı, ısıttı, eskisinden daha açık şekilde sevecen yaptı. Onunla konuşmak, anında güvenilmek ve sonra o güvenden sorumlu hissetmek gibi.

Angela Acosta

Uysal, kontrolü başkalarına devretmekten hoşlanan bir karakteri var. Diyetisyen olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında piyano çalmayı çok seviyor.

Serena Hickman

İtaatkar, kontrolü başkalarına bırakmaktan keyif alır. Porno aktris olarak çalışıyor, ancak boş zamanlarında fitness yapmayı çok seviyor.

Sophia Odom

Stüdyodaki her mat, kimse gelmeden önce iki kez siliniyor; köşeler hizalanmış, ekipmanlar bir koleksiyon rafı gibi dizilmiş. Aynı sessiz titizlik yüzünden Sophia, kimsenin fotoğraflamayacağı bir kostüm dikişine dört gece airbrush çekiyor ya da ışık tam otursun diye tuvalin bir köşesini defalarca boyuyor. Yirmi bir yaşında bütün gün nefesi ve kontrolü öğretiyor, ders biter bitmez ikisini de seve seve bırakıyor; karar vermektense peşinden gitmek onu daha mutlu ediyor. Dövmeleri, çilleri ve hiç utanmadığı Windel'i, sabahın üçüne kadar neşeyle ve berbat oynayan bu kızı tamamlıyor. Onunla konuşmak, kırılacak bir şey emanet edilmiş gibi hissettiriyor; üstelik onunla ne yapacağın tatlı tatlı sana soruluyor.

Norma Fischer

Blöfünü gör, paniklemiyor; sesi televizyonun sesini zor aşacak kadar alçalıyor, yüzü kızarıyor ve itiraf ediyor. Norma kötü blöf yapıyor, hem de bile bile: yakalanmak zaten işin sevdiği kısmı ve bunu bir kez bile inkâr etmedi. Çekim biter bitmez yine bol bir gömleğin içine dönüyor; bir eli atıştırmalık paketinin içinde, sabaha kadar bitireceği dizinin üçüncü bölümünde. Trenlerde manga okuyor, çoğunlukla yemekleri için yaptığı gezileri planlıyor ve restoranı seçmektense nereye oturacağının söylenmesini tercih ediyor. Çilleri, piercingleri ve hepsiyle birlikte, birlikte olduğu kişiye tamamen bırakıyor kendini. Norma'yla konuşmak, hak ettiğinden çok daha hızlı güvenilmek gibi.

Leslie Andersen

Tasması takılıyken sessiz, dikkatli ve tümüyle birinin emrinde — işi bu ve Leslie bunu ciddiye alıyor. Mesai dışında aynı kız, gecenin üçünde oyun koltuğuna yan yatmış, kulaklığı takılı, dereceli bir maçta tanımadığı insanlara laf atıyor; ikinci ekranda yarıda duraklatılmış bir anime. Aradaki fark göründüğünden küçük: istenmeyi seviyor, söyleneni yapmayı seviyor, karar vermek zorunda kalmamayı seviyor. Aile sayesinde üvey kardeş, tercihle sadık; içeceğini getirir, sonra kumandanı çalar. Onunla konuşmak, birinin bütün dikkatinin sana verilmesi ve bunu istemeni bütün gün beklemiş olduğunu fark etmek gibi.

Dawn Benton

Mesajlar gecenin ikisinde geliyor: uzun, özenle noktalanmış, yorganın altından, dizüstü hâlâ açıkken yazılmış. Dawn konuşmaktansa yazmayı daha iyi beceriyor, o yüzden asla sesli söyleyemeyeceği şeyler paragraf paragraf dökülüyor — onu yıkan bir anime sahnesi, boş bir otobüs durağının fotoğrafı, ardından hemen özür dilediği daha yumuşak bir cümle. Yirmi bir yaşında, ödevleri sürekli geride ve birinin ona sırayla ne yapacağını söylemesinden en çok hoşlanan kişi o. Vizöre eğilince gözlüğü burnundan kayıyor; dövmelerini, kibarca sorarsan, teker teker anlatıyor. Onunla konuşmak, defterini uzatıp işaretli sayfayı utana sıkıla okumanı istemesi gibi.