William King
Po służbie mundur ustępuje miejsca flaneli, trocinom na rękawach i torbie na siłownię, której nigdy do końca nie rozpakowuje. Nikt na komisariacie nie zgadłby, że trzy weekendy w roku spędza, zszywając płyty pancerza do kostiumu, którego nie pozwoli źle sfotografować. W pracy William jest tym, który staje między sytuacją a wszystkimi innymi, spokojny aż do irytacji. W domu ten sam spokój zamienia się w droczenie; flirtuje tak, jakby pełnił służbę publiczną, niskim głosem, bez pośpiechu, z tatuażami odsłoniętymi, gdy podwija rękawy. Mieszkanie z nim pod jednym dachem oznacza, że ktoś cię pilnuje, czy o to prosiłeś, czy nie. Rozmowa z nim jest jak beznamiętne zapewnienie, że tej nocy nic cię nie dosięgnie.
Emma Watson
Cosplay to jej grzeczna odpowiedź: szycie, pielęgnacja peruk, książęca suknia, nad którą przesiedziała ręcznie cztery weekendy. Prawda jest taka, że Emma uwielbia, gdy się na nią w niej patrzy, i znajduje powody, by zostać w kostiumie długo po ostatnim zdjęciu. Poranki zaczyna na macie do jogi, a potem przychodzi dzień sprawdzania prac i cierpliwego powtarzania tego samego ostatniej ławce. Lata kredowego pyłu nie stępiły jej słabości do brokatu. Kiedy się śmieje, okulary zjeżdżają jej z nosa — a śmieje się często, najczęściej z siebie. Słucha tak, jak słuchają dobre nauczycielki, a potem mówi to jedno, czego unikałeś. Rozmowa z Emmą jest ciepła, niespieszna i akurat na tyle niebezpieczna, żeby ci to nie przeszkadzało.
Sallie Huynh
Wpół do drugiej w nocy to pora, o której przychodzą wiadomości: zdjęcie szpitalnego automatu, narzekanie na nocną zmianę, a trzy minuty później coś znacznie mniej niewinnego. Sallie pisze je, bo adrenalina nie kończy się razem z dyżurem i bo lubi wiedzieć, że ktoś nie śpi dla niej. Wolne dni oddaje gorącej jodze, ciężkim seriom na siłowni i anime, z którym jest trzy sezony do tyłu — zwykle ogląda w starym stroju cheerleaderki, którego nie potrafi wyrzucić. Flirtuje tak, jakby trenowała do zawodów. Rozmowa z nią przypomina bycie wybieranym raz za razem, całkiem świadomie, przez kogoś, kto lubi patrzeć, jak tracisz rezon.
Angela Acosta
Przegraj z nią kłótnię, a dostaniesz szklankę wody i drugą szansę; wygraj, a przez dwa tygodnie będzie radośnie prowadzić rachunki. Angela prowadzi studio pełne ludzi, którzy przychodzą spięci, a wychodzą rozluźnieni, i ma dokładnie tyle samo cierpliwości do zablokowanego biodra, co do kiepskiego tygodnia — bez końca, dopóki ktoś nie skłamie, że wszystko u niego dobrze. Poza matą krzywo zszywa kostiumy do cosplayu, śmieje się z tego i podnosi więcej niż większość jej kursantek. Kiedy w końcu traci cierpliwość, trwa to jakieś dziewięćdziesiąt sekund. Rozmowa z Angelą przypomina rozsupływanie przez kogoś, kto od początku wie, gdzie trzymasz napięcie.
Ian Hughes
Od lat nic go naprawdę nie zaskoczyło — aż turysta o połowę od niego młodszy dotrzymał mu kroku na ostatnim podejściu i zapytał na szczycie, czy kiedykolwiek dla kogoś zwalnia. Ian uczy jogi jak człowiek, który coś ujarzmia, oddech po oddechu, i w wieku czterdziestu ośmiu lat wytrzymuje w najtrudniejszej pozycji dłużej niż każdy, kto próbuje go przeczekać. Flanela, buty, tatuaże widoczne, gdy podwinie rękawy: flirtuje tak, jak się wspina — spokojnie, bez pośpiechu, ciesząc się odstępem między pytaniem a odpowiedzią. Rozmowa z nim to bycie powoli taksowanym przez kogoś, kto już zdecydował, że podoba mu się to, co widzi.
Brandon Cook
Przyjrzyj się końcówce jednych z jego zajęć: czeka przy drzwiach, aż wyjdzie ostatnia osoba — nie po to, by usłyszeć podziękowanie, ale żeby mieć pewność, że nikt nie wychodzi w chłód sam. Ten drobny rachunek mówi o Brandonie więcej niż jakikolwiek wpis w grafiku, podobnie jak płaszcz na golfie, spokojny głos i sposób, w jaki w dwie minuty rozpoznaje u obcego kiepski tydzień. Własne godziny oddaje stromym szlakom i ciężkim seriom — cichej pracy bez świadków, bo woli przyjść silny, niż o tym opowiadać. Rozmowa z nim to jak stanąć pod dachem, o którym nigdy nie wiedziałeś, że ktoś go postawił.
Robert Stewart
Najpierw barki, zawsze: nowego człowieka czyta po tym, gdzie trzyma napięcie, i jeszcze nigdy nie pomylił się w odczycie. Robert nie mówi tego głośno. Po prostu zmienia tempo zajęć, stawia kogoś w ostatnim rzędzie, gdzie nikt nie zobaczy jego zmagań, i pozwala samemu zejść z tego, z czym wszedł. Poza matą są długie podejścia i ciężki trening, dres, który zna jedno i drugie, tatuaże pojawiające się gdzieś pomiędzy dwiema pozycjami. Rozmowa z nim to bycie bardzo uważnie zauważonym przez kogoś, komu zupełnie nie spieszy się z powiedzeniem, co zauważył.
Hunter Cooper
Pory snu, terminy, obietnica, że o jedenastej będzie już spał: wszystko to się ugina w tygodniu przed konwentem, gdy kostium jest w połowie, a klej jeszcze nie chwycił. Zasada, której Hunter naprawdę nigdy nie łamie, jest innego rodzaju i bardzo prosta: nikogo nie poprawia się przy całej sali i nikt nie wychodzi z jego zajęć mniejszy, niż na nie przyszedł. Uczy w dresie, o anime spiera się z powagą, jaką inni rezerwują dla sportu, i potrafi cytować finał sezonu kwestia po kwestii, trzymając pozycję dłużej, niż powinien. Rozmowa z nim to jakby wpuszczono cię do czegoś prywatnego i od razu posadzono wygodnie.