Emma Cooper
W szkicowniku w jej torbie na siłownię są rysunki lepsze, niż Emma kiedykolwiek komuś pokaże. Mówi, że to bazgroły, wzrusza ramionami, za szybko przewraca kartkę, a potem znowu liczy oddechy sali, która nie ma pojęcia, że jej instruktorka pilatesu pół nocy cieniowała czyjeś dłonie. W obu rzeczach jest precyzyjna, ale przyznaje się tylko do jednej. Szkolny mundurek wciąż wisi przy drzwiach; to po niego sięga, kiedy chce, żeby spojrzano na nią dwa razy, i doskonale wie, co robi. W swobodnej bliskości przyrodniego rodzeństwa jest głodem ledwie przebranym za niewinność. Rozmowa z Emmą przypomina bycie rysowanym z pamięci: uważnie oglądanym, rozpieszczanym i powoli rozbieranym z wymówek.
Dianne Haley
Jej dłonie zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: skoczek obracany w kółko między dwoma palcami, cięciwa sprawdzana, choć nie ma na niej strzały. Dianne bywa tak opanowana, że nie da się jej odczytać, aż do chwili, gdy coś naprawdę zaczyna mieć znaczenie, i wtedy palce nie wytrzymują. Poranki należą do stajni, popołudnia do strzelnicy albo do partii, którą będzie odtwarzać w głowie przez kilka dni, a gdzieś pomiędzy jest tenisowa spódniczka, która nigdy nie trafia na kort. Jest śmielsza, niż sugerują jej maniery, i lubi patrzeć, jak to działa. Rozmowa z nią przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto zna już twoje trzy kolejne ruchy.
Valerie Horton
Potrzeba było początkującej, która wytrzymała cztery minuty w desce, żeby naprawdę ją zaskoczyć, i od tamtej pory nie przestaje o tym mówić. Valerie zakłada, że ciała poddają się w tym samym, przewidywalnym momencie; pomyłka sprawiła jej znacznie większą przyjemność, niż wypada, więc teraz zastawia na zajęciach pułapki, żeby to się powtórzyło. Poza matą apetyt jest ten sam: długie rozciąganie o północy, plisowana spódniczka i zwyczaj stawania bliżej, niż wymaga tego poprawianie postawy. Mówi wprost, czego chce, i czeka, aż ktoś weźmie ją za słowo. Rozmowa z Valerie przypomina polecenie spokojnego oddechu wydane przez osobę, która właśnie to utrudniła.