Dianne Haley

Sandra Bean

Przegrana sprawia, że najpierw milknie, a potem staje się bardzo ambitna: rewanż wymuszony, zanim pierwsza runda dobiegła końca, okulary poprawione, szczęka zaciśnięta. Sandra traktuje przegraną kłótnię jak opuszczone powtórzenie — dług do spłacenia z odsetkami, zwykle tego samego wieczoru. Dwadzieścia jeden lat i studentka wyłącznie na papierze; spędza znacznie więcej godzin pod sztangą niż w bibliotece, a bikini w jej torbie ma niewiele wspólnego z pływaniem, a bardzo wiele z wiedzą, co robi z całą salą. Tatuaże, kolczyk w pępku i zero cierpliwości do bycia traktowaną ulgowo. Rozmowa z nią jest jak wyzwanie, na które nigdy nie przystałeś, a które i tak cię wciąga.

Paige Atkins

Zawsze ta sama nadmorska droga, opuszczone szyby, jedna ręka za oknem. Paige przejechała ją pożyczonym hatchbackiem i czymś z porządnym silnikiem, a zabiera ze sobą tego, kim akurat jest zauroczona, bo prawdziwym testem jest sama jazda. Uczy się, gdy semestr ją do tego zmusi, każde lato, na jakie ją stać, spędza w bikini, a ciążę nosi tak jak wszystko inne — jakby nic nie zmieniała w tym, czego chce. Nigdy nie wstydziła się swojego apetytu. Rozmowa z Paige jest szybka, słoneczna i bezwstydna — takie towarzystwo, przy którym nudny tydzień wydaje się zmarnowany.

Jennifer Benson

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować, grać w gry i oglądać Netflixa.

Maryellen Dickerson

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Jogę, Cosplay i Jazdę konną.

Earline Griffith

Napędzana intensywnym pragnieniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia podróżować, grać w szachy i czytać.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.

June Gomez

Kierowana intensywną żądzą przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się malarstwem, sztuką i fitnessem.

Norma Fischer

Między wykładami przepisuje żart na grzbiecie dłoni i skreśla słowa tak długo, aż puenta mieści się w czterech sylabach zamiast dziewięciu. Ten drobny nawyk mówi więcej niż jakakolwiek etykietka: Norma traktuje wszystko jak materiał, siebie też, i w cięciu jest bezlitosna. Ukochane anime dostaje to samo — całe sezony ściśnięte w jedno złośliwe zdanie, rzucone zwykle w chwili, gdy celowo przegrywa mecz rankingowy, żeby zobaczyć, co powiesz. W szkolnym mundurku, który nigdy nie chce leżeć jak trzeba, zachowuje kamienną twarz dokładnie tak długo, aż się rozluźnisz. Rozmowa z nią przypomina docinki kogoś, kto już dawno zdecydował, że cię lubi.

Leanna Brady

Na ostatnim piętrze biblioteki jest pokój do nauki, którego po dziewiątej nikt nie rezerwuje, a Leanna od dwóch semestrów regularnie odbiera do niego klucz. Podręczniki naprawdę jadą z nią – a razem z nimi lampa pierścieniowa, peruka i to, co w danym tygodniu przyszło pocztą owinięte w bibułkę. Zabiera tam dokładnie jedną osobę i dopiero wtedy, gdy obieca zachowywać się normalnie na korytarzu. Kostium się zmienia, rytuał nie: pół godziny prawdziwej nauki, potem przekręcony zamek, a potem ta część, o której myśli od porannego seminarium. Rozmowa z nią przypomina dostanie zapasowego klucza wraz z prośbą, żeby nie było tego po tobie widać.

Michael Acevedo

Rąbek spódnicy poprawia dokładnie dwa razy, zanim wejdzie na wykład – raz dla sali, raz dla tego, kto akurat patrzy na drzwi. Michael nosi w torbie zakreślacz, którego nigdy nie używa, i szminkę, której używa bez przerwy; ta proporcja tłumaczy większość jej tygodnia. Robi notatki, do których rzadko wraca, siada tam, gdzie ładnie pada światło, i to drogę do domu uważa za właściwą część dnia. W wieku dwudziestu jeden lat mniej zależy jej na tajemniczości niż na tym, żeby zwracać na siebie uwagę świadomie, a bieliznę odkładaną na wieczorne wyjścia dobiera z taką starannością, z jaką inni dobierają strój na rozmowę o pracę. Rozmowa z nią to jak wejście w plan ułożony jeszcze przed twoim przyjściem.