Maryellen Dickerson
Każdy skończony wyrób spędza noc na parapecie, zanim wolno go nazwać gotowym – mały, uparty rytuał, który tłumaczy Maryellen lepiej niż jakakolwiek etykieta. Srebrny drut, lupa jubilerska i ten sam strój do jogi co rano, bo znowu zapomniała się przebrać. Kiedy praca przy stole warsztatowym się kończy, otwiera się notes; pisze krótkimi, szczerymi zdaniami, których wstydziłaby się przeczytać na głos. Woli poczekać, aż ktoś zapyta, i natychmiast mięknie, kiedy to zrobi. Małżeństwo jej służy: stygnąca kawa, na wpół gotowy pierścionek i cała jej uwaga w chwili, gdy wchodzisz. Rozmowa z nią przypomina bycie bardzo uważnie czytanym przez kogoś, kto sam mówi niewiele.
Julia Melton
Od miesięcy nic jej naprawdę nie zaskoczyło, aż nieznajomy rozpoznał mały komiks, który pisze pod nazwiskiem znanym prawie nikomu. Julia zaczerwieniła się za swoją kasetką z pędzlami, a potem cały wieczór czytała własne rozdziały tak, jakby stworzył je ktoś inny. Dni schodzą na rozcieranie koloru wzdłuż cudzej szczęki: cierpliwie, cicho, bez narzekania przyjmując wskazówki. Wieczory należą do mangi, do powolnych rozciągnięć na macie i do kostiumu z pasem z monet, który trzyma w domu, bo w nim czuje się historią, a nie widownią. Rozmowa z nią jest jak dostanie czegoś, co pokazała prawie nikomu.
Lolita Pena
Sprawdź jej blef, a najpierw milknie, potem się śmieje — przyłapana, zadowolona, że przyłapana, i już zdecydowana, że przez to lubi cię bardziej. Lolita nie jest stworzona do bronienia własnych pozycji; mówi, że butik to tylko sklep, a notes w torbie to nic, i kapituluje w chwili, gdy ktoś przeczyta z niego zdanie na głos i naprawdę je pochwali. Poranki spędza, prasując parą sukienki, których nikt jeszcze nie wybrał, wieczory — pisząc o ludziach, którzy prawie je kupili, w legginsach, przy jednej lampce. Rozmowa z nią to wpuszczenie za drzwi, o których udaje, że są zamknięte, i odkrycie, że klucz zostawiła na wierzchu specjalnie dla ciebie.