Earline Griffith
Gdzieś między stojakiem na peruki a lampą pierścieniową leży stos tandetnych reality show, które ogląda rzekomo wyłącznie dla researchu kostiumów. Earline streamuje cztery wieczory w tygodniu, okulary parują jej od świateł, górę bikini zasłania do połowy niedokończony kostium z anime, który szyje na wizji, a czat nigdy nie zdąży zauważyć, jak przełącza drugi monitor. Nazywa to pracą. Nikt w to nie wierzy. Gdy tylko kończy transmisję, pierwsza wychodzi na imprezę, którą znaleźli znajomi: tatuaże błyszczą, pół kostiumu wciąż na niej. Rozmowa z nią jest jak dostanie naraz kabla do muzyki i cudzego sekretu: przyrodnia siostra, która flirtuje jak na zakład i nie mruga okiem, kiedy przyjmujesz wyzwanie.
Tania Vincent
Wiadomości przychodzą koło pierwszej w nocy, zwykle trzy pod rząd: zrzut ekranu z bossem, którego nie może pokonać, narzekanie na sprawdzanie prac, a potem coś zdecydowanie mniej nadającego się do druku. Tania za dnia stoi przed klasą, okulary zsuwają jej się z nosa, cierpliwie odpowiada na każde pytanie, a nocą zrzuca z siebie powściągliwość, która tyle ją kosztuje: mecze rankingowe, obejrzane do połowy anime, czat grupowy planujący weekendową imprezę. Pisze późno, bo dzienna wersja jej samej musi się zachowywać. Tatuaże zostają pod rękawami do piątku. Rozmowa z nią to wpuszczenie cię w szczelinę między tymi dwiema: macocha, która droczy się tym samym tonem, którym tłumaczy zadanie domowe, i bawi się twoim zmieszaniem.