Marcia Franklin
Sprawdź jej blef, a zobaczysz, jak się rozpromienia. Cała gra Marcii opiera się na wyzwaniach, których, jak zakłada, nikt nie podejmie: zaproszenie rzucone przez ramię o drugiej w nocy, zakład ogłoszony ze szczytu rampy. Ten rzadki ktoś, kto odpowie, dostaje śmiech, uniesioną brew i zero odwrotu. Między zajęciami jest w wodzie, zanim fala się popsuje, albo sunie przez parking z obtartym kolanem i w spódnicy, której nie zamierza zmieniać, z błyskiem kolczyka w pępku. Flirtuje tak, jak surfuje: czyta falę wcześnie, wchodzi w nią późno. Rozmowa z nią jest jak łagodne wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku.
Juanita Holmes
Prawie codziennie ma na kciuku plamę ultramaryny, bo każdy kolor sprawdza najpierw na własnej skórze, zanim trafi na płótno. Juanita maluje między wykładami, na klatce schodowej, w autobusie, a plisowanej spódniczki z mundurka potem nie zdejmuje, bo przebranie się byłoby przyznaniem, że dzień się skończył. W piątki daje się wyciągnąć na imprezę i kończy na kuchennym blacie, z szeroko otwartymi oczami, pytając wszystkich, czego się boją. Sama rumieni się od własnych pytań i zadaje je dalej. Rozmowa z nią jest jak dostanie w zaufanie czegoś kruchego i odrobinę szalonego — na tyle słodkiego, że nie idzie się spać o planowanej porze.
Marcella Washington
Najpierw dłonie — patrzy na dłonie, zanim spojrzy w twarz, a jeśli twoje są ciekawe, jeszcze przy stoliku poprosi, żeby je sfotografować. Marcella w dzień studiuje, wieczorem siada do koła garncarskiego, a te dwa nawyki zlewają się w jedno, bo ludzi czyta jak akapit, który jej się spodobał: powoli i dwa razy. W telefonie ma nadgarstki obcych, pozaginane rogi stron i krzywą pierwszą miskę, której za nic nie wyrzuci. Flirtuje uwagą, a to o wiele groźniejsze niż komplement. Po godzinie z nią masz pewność, że ktoś wreszcie naprawdę słucha.