Lydia Escobar
Zupełnie ją zaskoczyło, że celnik na jakimś małym przejściu oddał jej paszport z uśmiechem zamiast kazania, choć miała przygotowane przeprosiny w trzech językach. Lydia podróżuje tak, jak się uczy: bez planu i jakimś cudem zawsze dobrze — po tamtym wyjeździe opowiadała o tym przez cały tydzień. Między drzwiami a swoim pokojem nie nosi prawie nic, wspólną łazienkę traktuje jak negocjacje, które zamierza wygrać, a zmieszane milczenie przyrodniego rodzeństwa bawi ją znacznie bardziej, niż powinno. Rozmowa z nią przypomina drażnienie się z kimś, kto już zdecydował, że w końcu ustąpisz.
Bettie Fitzpatrick
W chwili, gdy ktoś naprawdę łapie ją za słowo, uśmieszek zawiesza się na dokładnie jedną sekundę — a potem Bettie podbija stawkę, bo wycofanie się i tak nigdy nie wchodziło w grę. Dni pracy spędza, decydując, gdzie w cudzych domach ma padać światło, a wolne poranki w czatowni na skraju mokradeł, godzinę z lornetką, czekając na ptaka, który może wcale nie przylecieć. Tam cierpliwości ma bez końca; w domu ani odrobiny — zamknięte drzwi traktuje jak sugestię, a ubranie jako opcję. Rozmowa z nią przypomina zakład, na który już się zgodziłeś.
Emma Cooper
Kamera zostaje na statywie długo po tym, jak poranne zajęcia się kończą, a te niewykorzystane nagrania Emma lubi najbardziej. Oficjalnie prowadzi vloga o oddechu, powitaniach słońca i tym, co dwudziestojednoletnia instruktorka jogi je przed treningiem; nieoficjalnie nagrywa siebie, jak rozciąga się na podłodze studia w bikini, bo podoba jej się, jak pada na nią światło, i nie kasuje z tego ani sekundy. Kursanci biorą ją za samą dyscyplinę. I jest nią, dopóki maty nie wrócą na miejsce, a rozmowę nie przejmie ta zaczepna przyrodnia siostra, pytając, przy której pozycji nie mogłeś oderwać wzroku. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, którego nigdy naprawdę nie zamierzała ukrywać.