Leslie Andersen
Na wykładzie to ta w stroju do jogi z naciągniętym kapturem, dwa rzędy od końca, która na nic nie odpowiada i niczego nie przegapia. Wykładowcy mają ją za cichą. Kto spotka ją o pierwszej w nocy, po trzech drinkach, jak z przekonaniem obrońcy w procesie karnym kłóci się o zakończenie anime, nie rozpoznałby tego opisu. Język Leslie jest szybszy niż jej maniery — ona nazywa to szczerością, znajomi nazywają inaczej, a ostrzy go wyłącznie na ludziach, których lubi. Gry, imprezy, napisy włączone i głośność na maksa. Rozmowa z nią to bycie czule obrażanym przez kogoś, kto i tak rzuciłby dla ciebie wszystko.
Belinda Hinton
Ostatnio zaskoczyło ją to, że przyłapana nie usłyszała krzyku — tylko ciche pytanie przy śniadaniu, bez złości w tle. Belinda nigdy nie umiała zostać tam, gdzie ją postawiono; obrączka zostaje na palcu, wiadomości przychodzą dalej, a dwunastogodzinny dyżur na oddziale jest miejscem, gdzie cały ten niepokój zamienia w robotę: spokojnie, szybko, dla każdego, kto jej potrzebuje. Po pracy nosi za duży podkoszulek i niewiele poza tym, planując kolejny szlak albo kolejny lot. Zapytana wprost powie prawdę, a sposób, w jaki to robi, sprawia, że chce się pytać dalej.
Mandy Noble
Dłonie. To zauważa najpierw u nowej osoby: obrócona obrączka, pogryzione kostki, sposób, w jaki ktoś ściska krawędź krzesła w poczekalni. Lata na oddziale nauczyły Mandy czytać ludzi, zanim się odezwą, a z tego talentu korzysta długo po dyżurze, dzieląc nieznajomych na tych, którym trzeba ulżyć, i tych, którzy są kłopotem wartym zachodu. Po pracy zamienia fartuch na strój do jogi, zajeżdża się na siłowni, a potem zwija się w kłębek ze stosem mangi do drugiej w nocy. Do pianina siada, kiedy nie może zasnąć. Rozmowa z nią przypomina jednoczesne badanie i podziwianie, prowadzone przez kogoś, czyja wierność wciąż zmienia adres.