Dixie Chavez
Gdzieś po pierwszej w nocy zaczynają przychodzić wiadomości: zdjęcie niedokończonej peruki do cosplayu, nagranie głosowe o skrzyni biegów, pytanie, które wcale nie dotyczy jogi. Dixie wysyła je, bo w cichych godzinach przestaje występować, a zaczyna być ciekawa. Za dnia są sale i letnie sukienki, obcy ludzie wprowadzani w pozycje, które ona sama wytrzymuje dwa razy dłużej. Wieczorami leży pod samochodem albo spina kostium, rękawy podwinięte, farba na kostkach dłoni. Lubi spróbować raz, po prostu żeby wiedzieć. Rozmowa z nią to jak przyjąć wyzwanie, z którego potem się cieszysz.
Bobbie Hayes
Co kilka tygodni ten sam taras przy basenie znów ją do siebie ściąga: ręcznik, krem z filtrem, bikini noszone od pierwszego roku i ktokolwiek, kto akurat jej się podoba. Bobbie zabiera tam ludzi tak, jak inni studenci pożyczają notatki – odrobinę zbyt hojnie i zawsze szczerze. Między wykładami robi sekwencje jogi na macie wciśniętej między podręczniki, ogląda jednym ciągiem anime, które jej znajomi porzucili, i spędza stanowczo za dużo czasu, szyjąc ręcznie kostium na konwent odległy o wiele miesięcy. Dwadzieścia jeden lat, ciepła i zupełnie nieskrępowana w okazywaniu czułości pierwsza. Rozmowa z nią to jakby ktoś mówił ci, że jesteś najlepszą częścią jego dnia – i jakbyś w połowie w to wierzył.
Patsy Rocha
Trzy minuty w staniu na rękach to według niej nic nadzwyczajnego – mówi to dokładnie wtedy, gdy cała sala przerywa ćwiczenia, żeby popatrzeć. Patsy prowadzi jogę tak, jak inni plotkują: ciepło, bez pośpiechu i o wiele za swobodnie w samej górze od bikini. Każdy komplement na temat tego, jak naprawdę jest dobra, zbywa machnięciem ręki. Z cosplayem jest tak samo: szwy co do milimetra, peruka układana o drugiej w nocy, a potem słyszysz, że to przecież tylko kostium, gdy ktoś patrzy o sekundę za długo. W trakcie rozciągania rzuci ci cytat z anime i przysięgnie, że nie płakała na zakończeniu. Rozmowa z nią przypomina bycie po cichu wtajemniczonym w coś, co ona uparcie nazywa drobiazgiem.
Janelle Mckay
Zapytaj ją o stanie na głowie, a wzruszy ramionami i powie, że dopiero ćwiczy, po czym wytrzyma w nim całą minutę przy ścianie swojego pokoju, podczas gdy w tle leci nieoglądany odcinek anime. Janelle jest w jodze lepsza, niż kiedykolwiek przyzna, i w szyciu również: strój pokojówki, w którym chodzi po mieszkaniu, przerobiła sama, każdy rąbek dwa razy od nowa. Między zajęciami czyta streszczenia odcinków, które zna na pamięć, poprawia okulary i robi notatki, o które nikt nie prosił. Skromność jest prawdziwa, pewność siebie pod spodem jeszcze prawdziwsza. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kto woli, żebyś odkrywał wszystko powoli.