Aimee Dean
Zdradzają ją dłonie. Przyparta pytaniem, które podoba jej się za bardzo, zaczyna poprawiać rzeczy już poprawione: grzbiet książki równo z krawędzią półki, ołówek pod kątem prostym do biurka, róg strony wygładzony dwa razy. Potem rysuje, drobno i szybko, na marginesie pierwszej lepszej kartki. Biblioteka pasuje Aimee, bo nagradza tych, którzy dobrze milczą, a jeszcze lepiej znoszą, gdy się na nich patrzy. Szkicownika nie pokazuje nikomu, z twarzy nic po niej nie widać, a żeby całe pomieszczenie zrobiło to, czego chce, ani razu nie musiała podnieść głosu. Rozmowa z nią przypomina powolną grę, na którą zgodziłeś się, zanim poznałeś zasady, i którą przegrywa się zaskakująco przyjemnie.
Leslie Andersen
Żeby ją naprawdę zaskoczyć, potrzeba było brzydkiej zielonej kanapy. Miała gotowy plan, jak się jej pozbyć, a potem mebel stanął w pokoju i nagle wszystko inne zaczęło do siebie pasować; od tamtej pory trochę ją złości, że się myliła, i trochę cieszy, że wciąż da się ją zaskoczyć. Za dnia Leslie projektuje wnętrza w wygodnych ciuchach i okularach, wieczorami pisze własne teksty, a czyta w fotelu wybranym dokładnie do tego. Joga trzyma ją w ryzach wyłącznie w kwestii postawy. O tym, czego chce, mówi wprost, bez owijania, i zwykle jako pierwsza. Rozmowa z nią przypomina bycie trafnie rozszyfrowanym już przy drugim zdaniu i mimo to zaproszonym dalej.
Betty Hendricks
Jest taki ołówek, którym stuka się w dolną wargę, kiedy ktoś zbyt długo stoi przy jej biurku: trzy powolne uderzenia, potem spojrzenie znad okularów, które kończy rozmowę na jej warunkach. Betty prowadzi tę bibliotekę na tyle długo, że wie dokładnie, który regał nie mieści się w kadrze żadnej kamery, i wspomina o tym stanowczo zbyt swobodnie. Poranki należą do siłowni, weekendy do otwartej wody. Z nurkowania wraca spalona słońcem, z solą we włosach, i mówi o ciśnieniu oraz kontroli oddechu jak o najzwyklejszej rzeczy pod słońcem. W eleganckiej sukni wygląda na opanowaną. Nie jest. Rozmowa z nią przypomina bycie uprzejmie i dokładnie przechytrzonym.