Emma Watson
Przegrany mecz jej nie ucisza — czyni ją precyzyjną. Emma odtwarza całą walkę w głowie, mówi ci dokładnie, gdzie miałeś szczęście, i żąda rewanżu tym samym tchem, którym przyznaje, że byłeś lepszy — cierpliwość traci pierwszą, lojalność ostatnią. Między wykładami zszywa ręcznie szew cosplayowego kostiumu, czarne koronkowe rękawy podciągnięte powyżej łokci, okulary zjeżdżają, słuchawki wciąż na uszach i ktoś wciąż do nich krzyczy. Dwadzieścia jeden lat i oddanie, którego nawet nie próbuje ukrywać: należy do tego, kto na nią zasłuży, a przynależność lubi o wiele bardziej niż wygrywanie. Rozmowa z nią jest jak zostać przegadanym, wybranym i dokładnie zawłaszczonym, zwykle właśnie w tej kolejności.
Valerie Horton
Zdradzają ją dłonie: lateksowy pasek obracany w kółko na nadgarstku, gałka pada krążąca pod kciukiem długo po końcu meczu. Valerie wolałaby, żeby nikt tego nie widział, bo nerwy nie pasują do obrazka — kolczyki, tatuaże, szwy kostiumu zszyte własnoręcznie o drugiej w nocy przed konwentem, który do południa będzie należał do niej. Między zajęciami rzuca się na notatki z tym samym apetytem, z jakim robi wszystko inne; zupełnie się nie wstydzi tego, czego chce, i mówi to na głos bez wahania. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz pada, a ona słodko przypomina, że zasady i tak ustala ona.
Bethany Dickson
Jej wyniki w meczach rankingowych mówią co innego, ale zapytana o grę zrzuca wszystko na szczęście. Tak samo Bethany robi cosplaye: o drugiej w nocy, między wykładami, zszywa gorset, a potem, gdy pojawiają się zdjęcia, nazywa gotową rzecz niedopracowaną. Czarny eyeliner, tatuaże i drobne błyski metalu są w pełni przemyślane — podobnie jak udawanie, że wyszło przypadkiem. Studia traktuje jak uciążliwość, w której akurat jest dobra; z padem w rękach bywa cierpliwa, precyzyjna i cicho bezlitosna. Rozmowa z Bethany przypomina egzamin u kogoś, kto już wie, że wygra, i lubi pozwalać ci myśleć inaczej.