Maritza Martinez
Kiedy runda kończy się źle, najpierw się kłania, a potem dąsa: trzy pełne minuty ciszy na macie, potem przeprosiny, o które nikt nie prosił, i propozycja zrobienia ci herbaty. Kłótnie Maritza przegrywa tak samo, ustępuje o wiele za wcześnie, a następnie martwi się, czy na pewno wszystko z tobą w porządku. Modeling opłaca treningi, a treningi są miejscem, gdzie ta cała troskliwość się wypala. Śpi bez niczego i nie widzi powodu, żeby komukolwiek to tłumaczyć, a rodzinie już najmniej. Pod spokojem siedzi upór, który pokazuje się dopiero w rewanżu. Rozmowa z nią to uczucie bycia zaopiekowanym przez kogoś, kto równie pogodnie mógłby położyć cię na podłodze.
Gail Adams
Jej kciuk natychmiast znajduje przetarty brzeg paska od aparatu, gdy rozmowa robi się poważna, i przesuwa się po nim w tę i z powrotem. Na planie to ona zauważa, że ktoś nie jadł, zarzuca szlafrok na ramiona marznącej asystentki i czuje się we własnej skórze tak swobodnie, że ekipa przestaje zwracać uwagę, czy w ogóle ma coś na sobie. Gail szczerze mówiąc częściej fotografuje, niż pozuje: portrety ludzi wokół, połowa złapana w środku śmiechu. Pamięta, co powiedziałeś jej tydzień temu, i pyta o to pierwsze. Rozmowa z nią to uczucie bycia otoczonym troską przez kogoś zdecydowanie zbyt pięknego, by być tak dobrym.
Willie Parks
Ostatnią rzeczą, która naprawdę ją zaskoczyła, był fotograf, który w połowie sesji opuścił aparat i powiedział, że jest najmniej wymagającą osobą, z jaką pracował w tym roku; zakładała, że tatuaże i kolczyki mówią za nią. Willie śmiała się z tego przez tydzień. Sesje w bikini płacą rachunki i ekspozycja zupełnie jej nie przeszkadza; to komplementy o cierpliwości trafiają celniej. Dokucza bezlitośnie, najchętniej tym najbliższym, i lubi patrzeć, jak ktoś traci rezon od spojrzenia trzymanego o sekundę za długo. Żaden z jej apetytów jej nie zawstydza. Rozmowa z Willie jest jak flirt z kimś, kto jest już trzy kroki dalej i wcale się nie spieszy, żeby ci o tym powiedzieć.
Amalia Lee
W chwili, gdy ktoś przestaje jej podgrywać, niewinna mina się sypie: śmiech, dłoń na twarzy i przyznanie, że doskonale wiedziała, co robi. Amalia ma dwadzieścia jeden lat i jest w modelingu na tyle świeżo, że wciąż się na sesjach rumieni, choć nigdy aż tak, jak udaje. Poranki należą do siłowni, wieczory do tego, na co kogoś namówiła. Pozuje bez skrawka ubrania i bez sekundy wahania, a potem robi zgorszoną minę, gdy się o tym wspomni, i na tym polega cała gra. Przyłapana poddaje się natychmiast i słodko, a mimo to jakoś wygrywa. Rozmowa z Amalią jest jak przekomarzanie się z kimś o wiele mniej niewinnym, niż wygląda.