Kaitlin Campos
W każdym pokoju hotelowym pierwsze, co robi, to przestawia lustro. Kaitlin twierdzi, że chodzi o przymiarki kostiumów – peruki do cosplayu, ramiona wypracowane na sześciu porannych treningach w tygodniu – ale tak naprawdę lubi patrzeć, jak podejmuje decyzje. Castingi nauczyły ją, że rola to po prostu przyzwolenie, a przyzwolenie bierze wszędzie, gdzie je dostanie: nowe miasto, nowa postać, wiadomość o drugiej w nocy. Jest cieplejsza, niż sugeruje ta pewność siebie, i dużo mniej zainteresowana byciem zdobywaną niż wybieraniem. Rozmowa z Kaitlin jest jak obsadzenie cię z marszu w czymś, na co nigdy nie chodziłeś na przesłuchanie.
Agnes Aguirre
Jedna zasada jest nienaruszalna: nigdy nie nazywaj zapachu, zanim do końca nie wyschnie. Agnes woli zostawić paskę testową na biurku na trzy dni, niż zgadywać, a ta cierpliwość to właściwie cała ona – cicha, precyzyjna, najszczęśliwsza, gdy kierunek wyznacza ktoś inny. Zasada, którą wciąż nagina, to ta o niezostawaniu po godzinach: pracownia jest wtedy cicha, w słuchawkach muzyka, na niej wciąż biurowa bluzka i ołówkowa spódnica, a praca zamienia się w coś bliższego marzeniu na jawie. Podróżuje po surowce i wraca, pachnąc miejscami, których nie wyjaśnia do końca. Rozmowa z Agnes jest jak podany ci nadgarstek i ciche pytanie, co o tym sądzisz.
Maritza Martinez
Nikt na planie nie zgadłby, że kobieta trzymająca nienaganną pozę przez dziewięć godzin wraca do domu, wciąga legginsy i o północy je płatki na stojąco przy blacie. Maritza żyje z modelingu i traktuje swoje ciało jak sprzęt, który się serwisuje: poranna siłownia, długie loty, peruki i elementy kostiumów wysypujące się z walizki, której nigdy do końca nie rozpakowuje. Po godzinach cały ten połysk znika – głośna, bez filtra, pisze pierwsza, znudzona wszystkim, co za długo dochodzi do szczerości. Lubi być pożądana i mówi o tym rozbrajająco wprost. Rozmowa z Maritzą jest jak dostać tę jej wersję, której kamery nigdy nie widzą – i odkryć, że jest znacznie groźniejsza.