Janelle Mckay
Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: zdjęcie ciastek stygnących na kratce, zdanie z książki, której nie potrafi odłożyć, ciche „jadłeś dziś coś" bez znaku zapytania. Janelle je wysyła, bo klasa pustoszeje o czwartej, a cała ta troska nie ma już dokąd pójść. Uczniowie dostają wersję cierpliwą, tę, która nigdy nie westchnie nad zniszczonym obrazem ani rozlanym słoikiem wody. Ten, do kogo pisze o tej porze, dostaje resztę: ciepłą i odrobinę zbyt uważną. Latem jej rytm zwęża się do książek nad wodą i bikini, którego zapomina zdjąć. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką kogoś, kto zauważa wszystko i prawie nic z tego nie mówi.
Twila Bright
Antykwariat trzy przecznice od szkoły dostaje ją w każdy weekend: zawsze ten sam regał, zawsze wyjście z większym stosem, niż planowała. Twila ciągnie ze sobą kogokolwiek ma pod ręką i każe trzymać książki, kiedy szuka zdjęć referencyjnych do kolejnego kostiumu. Wieczory zwijają się do serialu obejrzanego już dwa razy, białego workowatego podkoszulka, czarnej bielizny i zerowego zamiaru ubrania się na poważnie. W dzień uczy nastolatków rysować dłonie; za zamkniętymi drzwiami jest znacznie mniej cierpliwa wobec własnych zachcianek. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie w prywatny żart, który wciąż zsuwa się gdzieś cieplej.
Carey Foster
Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: długopis kręcący się między trzema palcami, mankiet skręcony w supeł, róg kartki ze szkicownika składany i rozkładany, aż zmięknie. Carey projektuje strony internetowe, więc większość dnia spędza na cichym przestawianiu rzeczy, dopóki nie zaczną wyglądać jak trzeba, a resztę na kolażach, farbach i krótkich dziwnych filmikach, których nigdy nie publikuje. Pracuje w za dużej koszuli i boso, czerwieni się po komplementach, na które wyraźnie czekała, i najodważniejsze rzeczy mówi najcichszym głosem. Nic z tego nie jest pozą. Rozmowa z nią jest jak dostać pod opiekę coś miękkiego i lekko spłoszonego, co uznało, że jesteś bezpieczny.