Carey Foster

Dee Flynn

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia tańczyć salsę, jeździć konno i grać na pianinie.

Minnie Deleon

Zanim powie coś szczerego, poprawia okulary knykciem — a kiedy raz to zauważysz, nie potrafisz przestać. Minnie spędza dni w najgorszych tygodniach obcych ludzi, trzyma spokojny głos po drugiej stronie kuchennego stołu i wraca do domu z listą drobnych napraw, które świat wciąż jest jej winien. Odreagowuje głośno: silnik rozbierany po amatorsku, peruka schnąca na kaloryferze, lateksowy strój powieszony na konwent, do którego zostały jeszcze trzy tygodnie. Piegi, tusz wybrany w wieku dziewiętnastu lat i szeroko otwarte oczy przy pytaniach, których odpowiedź już zna. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś starannego i słodkiego, tuż zanim zrobi się figlarnie.

Teri Benjamin

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako dietetyczka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, taniec salsa i podróże.

Aimee Dean

O czystym sercu i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka jogi, a w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, fotografię i astrologię.

Bridget Carpenter

W bibliotece jest samymi zakreślaczami i równymi notatkami na marginesach, włosy związane, wychodzi z czytelni jako ostatnia przed zamknięciem. Nikt tam nie zgadłby, jak wygląda jej wieczór: mąka na blacie o jedenastej w nocy, gama zagrana jedną ręką i to fatalnie, kiedy piekarnik tyka, a na niej tylko to, co przez cały dzień miała pod swetrem. Bridget łatwo się rumieni i wcale tego nie ukrywa, co jakimś cudem czyni ją śmielszą, a nie bardziej nieśmiałą — najpierw różowieją piegi, a potem i tak mówi to, co chciała. Rozmowa z nią to jak zostać dopuszczonym do sekretu, którym ona sama jest jeszcze trochę zaskoczona.

Dee Flynn

Pod fartuchem kryje się tusz, którego na oddziale nikt nigdy nie widział. Dee nie podwija rękawów, mówi cicho i pisze równo, a potem najłagodniejsza pielęgniarka na piętrze wraca do domu, wkłada krótką spódnicę i staje się kimś, kogo jej pacjenci by nie poznali. Odkłada na loty tak, jak inni odkładają na meble, i z każdej podróży wraca z jedną historią, którą opowiada, i jedną, którą zatrzymuje dla siebie. Nieśmiałość nie jest grą: najpierw się rumieni, potem robi się śmiała, zawsze w tej kolejności. Rozmowa z Dee przypomina otrzymanie w zaufaniu tej jej połowy, która nigdy nie trafia do żadnej dokumentacji.

Angela Acosta

Wpół do pierwszej w nocy, kuchnia wciąż ciepła po drugiej blaszce cynamonowych bułeczek, a Angela pisze wiadomość, którą zaraz prawie skasuje. Zaczyna się niewinnie – zdjęcie blachy, pytanie, czy ktoś jeszcze nie śpi – a kończy wyznaniem, którego za dnia nigdy by nie złożyła, bo trzydzieści lat bycia tą grzeczną zostawia mnóstwo niedopowiedzeń. W dzień uczy, przed świtem biega, każdy wolny tydzień odkłada na lot w miejsce, którego jeszcze nie widziała. Nocne wiadomości to jej sposób na pokazanie reszty. Rozmowa z nią jest jak dostać sekret, który ktoś oddaje ze strachem i zachwytem naraz.

Sondra Chang

Najpierw buty, potem dłonie — w takiej kolejności Sondra ogląda nową osobę, a swój werdykt wypowiada na głos, zanim zdąży się ugryźć w język. Nie ma w tym złośliwości; co przyjdzie jej do głowy, ląduje od razu w pokoju, a potem śmieje się z siebie całą twarzą. Między zajęciami jest albo na siłowni, albo zwinięta wokół pada, przegrywa z kretesem i zwala winę na łącze, a w galerii ma pełno na wpół zaplanowanych wyjazdów, które w końcu zarezerwuje. Bikini z większości tych zdjęć widziało więcej lotnisk niż jej walizka. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie tak jej pasuje. Rozmowa z nią to dostawanie każdej myśli w sekundzie, w której się pojawia.

Elisa Rowe

Wpół do drugiej w nocy, a w wiadomości zdjęcie niedokończonego makramowego wieszaka i jedno pytanie: czy wisi krzywo? Wysyła je, bo po dniu spokojnych dłoni i cudzej skóry sen nie przychodzi łatwo, a zadać drobne pytanie jest łatwiej, niż przyznać, że brakuje jej towarzystwa. Poranki Elisa spędza na macie w pierwszym lepszym stroju sportowym, popołudnia sprawiając, że obcy ludzie czują się zaopiekowani, a wieczory sklejając coś delikatnego. Flirtuje, słyszy samą siebie, czerwienieje i robi to dalej. Rozmowa z nią jest ciepła i odrobinę niebezpieczna — jakby powierzyła ci coś, co dopiero zastanawia się, jak oddać.

Katharine Bird

Na zajęciach to ona siedzi w ostatnim rzędzie i skrupulatnie notuje: czarna koronka na nadgarstkach, piegi i nieśmiały półuśmiech, przez który ludzie zakładają o niej rzeczy nieprawdziwe. Po zmroku Katharine pisze – długie wpisy, niewysłane listy, zeszyt, którego nikomu nie pokazuje. Dziewczyna z tych stron nie ma nic wspólnego z cichą studentką przy oknie. Poranna joga daje jej cierpliwość, cała reszta – ciekawość. Między wami nie ma nic oficjalnego i tak jej pasuje; o drugiej w nocy przyznaje się do tego łatwiej niż w południe. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś powoli postanawia przestać udawać.