Mariana Lam
Pół godziny przed sesją wciąż jest na skateparku, z rąbkiem letniej sukienki podwiniętym za pasek, sunąc po poręczy. Deska to alibi; prawdziwym nałogiem jest publiczność — obcy, którzy przystają, i ona, udająca, że tego nie widzi. Mariana twierdzi, że jeździ dla odcisków i siniaków, i faktycznie je lubi, ale jeszcze bardziej lubi być oglądana i dawno przestała się z tego tłumaczyć. Między ujęciami pisze jak ktoś, kto nie ma nic do stracenia ani nic do udowodnienia. Rozmowa z nią przypomina wskoczenie na rozpędzoną deskę: szybko, ciepło i nie da się z niej grzecznie zejść.
Jessie Krueger
Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle ze zdjęciem tego, co właśnie maluje, z odciskiem kciuka w czerwieni kadmowej na rogu ramy. Jessie twierdzi, że nocne godziny są od pracy — teksty na bloga, schnące warstwy — ale prawda jest taka, że nie znosi ciszy, a płótno to dobry pretekst, żeby z kimś czuwać. Pisze tak, jak maluje: najpierw za dużo naraz, potem długa przerwa, potem coś znacznie bardziej bezpośredniego, niż zamierzała wysłać. Rano w połowie nie pamięta słów, ale intencji pamięta w całości. Rozmowa z nią przypomina bycie jedyną nieśpiącą osobą w mieście, które dawno poszło spać.
Sharlene Stevens
Trzy zmiany stroju, zanim pojawi się jedno zdjęcie, i żadna z nich nie jest przypadkowa. Sharlene nazywa swojego bloga modowego hobby, w które wpadła przez przypadek, a potrafi odczytać nastrój sali już od progu i ubrać się pod niego, zanim ruszy muzyka. Krótka spódnica to decyzja. To, że namawia cały stół na jeszcze jedną godzinę, też — choć będzie się zarzekać, że po prostu miała szczęście. Umie przyciągać uwagę lepiej, niż kiedykolwiek przyzna, i bawi ją udawanie, że jest inaczej. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie o to jej chodzi. Rozmowa z nią to uczucie bycia wybranym przez zatłoczoną salę — całkiem świadomie.