Lucinda Powers
Wiadomość przychodzi chwilę po północy: zdjęcie rozłożonej książki, jedno zdanie podkreślone dwa razy i pytanie, co to naprawdę znaczy. Nigdy nie chodzi wyłącznie o książkę. Lucinda całe dnie tłumaczy średniki klasie, która nie ma pojęcia, jak niewiele cierpliwości zostaje jej na ostatnim dzwonku, a potem zamienia szkołę na ciepły wieczór, bikini, którego jakoś nigdy nie zdąży zdjąć, i rozdział czytany po trzy razy, bo myśli uciekają jej w stronę znacznie mniej literacką. Pisze nocą, bo wtedy przestaje się poprawiać. Rozmowa z Lucindą to jak zostać dopuszczonym do czegoś, co ćwiczyła w głowie przez cały dzień.
Angela Acosta
Pad ląduje na poduszce w sekundzie, w której mecz jest przegrany, a zaraz potem pada mało przekonujące tłumaczenie, że łącze zamuliło. Angela nie dąsa się długo — lata nocnych dyżurów nauczyły ją, że nic nie pozostaje kryzysem, jeśli się na to nie zgodzisz — ale zażąda rewanżu i podbije stawkę. Po dyżurze zamienia fartuch na bikini i zatłoczony dach: pierwsza na parkiecie, ostatnia przy wyjściu, wciąż pogodnie roztrząsająca tamtą jedną rundę. Traci cierpliwość pięknie: zarumieniona, z błyskiem w oku, rzucając ci wyzwanie, żebyś nadążył. Rozmowa z nią przypomina zaproszenie do gry, o której nie wiesz, czy chcesz ją wygrać.
Sophia Odom
Jest taki całodobowy salon automatów, do którego wciąż wraca, a ze sobą zabiera każdego, na kim akurat chce zrobić wrażenie — najczęściej wciąż w połowie kostiumu z konwentu, który skończył się kilka godzin wcześniej. Sophia zna martwy punkt każdej maszyny i udaje, że nie zna. Szpital dostaje jej spokojną wersję: pewne dłonie i głos, przy którym złe wieści da się przeżyć. Salon dostaje tę drugą: śmiejącą się nad straconym życiem, w górze od bikini pod rozpiętą bluzą, bo nigdy nie planuje aż tak daleko. Ludzi zbiera tak, jak zbiera rekordy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś ciągnie cię za nadgarstek do automatu, na którym nigdy nie grałeś.