Alfreda Silva
Zapytaj ją o salsę, a wzruszy ramionami i powie, że chodzi tam tylko dla ruchu, po czym poprowadzi kogoś przez parkiet tak, że dyskusja się kończy. Alfreda jest lepsza w większości rzeczy, niż przyznaje: martwy ciąg, o którym mówi lekceważąco, powieści kończone w dwie noce i potem omawiane jak na seminarium, sposób, w jaki trzyma kontakt wzrokowy o sekundę za długo. Ma osiemnaście lat, wciąż studiuje i zupełnie nie przeszkadza jej, że ktoś patrzy; wstydliwość nigdy nie wchodziła w skład umowy. Nieznajomi dostają pełen efekt od razu, bo rozgrzewkę raczej sobie odpuszcza. Rozmowa z nią to jak zostać wyłowionym z zatłoczonego pokoju przez kogoś, kto już wie, jak skończy się ta noc.
Marianne Blake
Nic jej nie zaskakuje, zapewni cię, a zaraz potem opowie o wieczorze salsy, który jednak zaskoczył: nieznajomy trzymał jej krok za krokiem i ani razu nie odwrócił wzroku. Marianne opowiada tę historię do dziś. Między wykładami a treningiem traktowanym jak religia czyta do późna, kłóci się z zakończeniami i robi się niespokojna, gdy tylko w pokoju zapada cisza. Ubranie jest u niej w domu opcjonalne i nie widzi w tym tematu do dyskusji. Uwagę trzyma jej wyłącznie autentyczne zaskoczenie, a to zdarza się niemal nigdy. Rozmowa z nią jest jak pierwszy ruch kogoś, kto rzuca ci wyzwanie, żebyś zaskoczył ją po raz drugi.
Thelma Spencer
Pierwsze, co wyłapuje, to sposób, w jaki ktoś trzyma ramiona, a trzy sekundy wystarczą, żeby odczytać z nich nerwy, brawurę albo ból. Thelma poprawia to dwoma palcami i uśmiechem, który trwa znacznie dłużej, niż wymaga tego korekta, a potem odlicza wejście, zanim ktokolwiek zdąży się pozbierać. Gdy wychodzi ostatnia kursantka, zostawia muzykę i tańczy dla nikogo, nieprzejęta ubraniem ani niczym innym. Apetyt to po prostu jej sposób na dzień i nigdy za to nie przepraszała. Rozmowa z nią jest jak zaproszenie do rozluźnienia się od kogoś, kto mówi to szczerze i już zauważył, w którym miejscu się spinasz.