Michael Acevedo
Najpierw zdradzają ją dłonie: szew legginsów okręcony wokół palca, gumka do włosów naciągana raz za razem, telefon odwrócony ekranem w dół i natychmiast podniesiony. Michael była fotografowana wystarczająco często, by trzymać twarz nieruchomo, ale palców nikt jej nie wyszkolił i to one mówią prawdę pierwsze. Wierci się przez cichą godzinę po sesji, przez ostatnie dwadzieścia minut wolontariatu, przez najlepszy fragment serialu, który sama wybrała. Wystarczy muzyka, żeby ten niepokój zamienił się w coś zupełnie innego – to ona zawsze tańczy najdłużej. Przy niej nie ma pozy ani grafiku: jest ciepło, są zaczepki i poczucie, że wolałaby być dokładnie tutaj.
Marcella Joseph
Naprawdę zbiła ją z tropu ostatniej wiosny nieznajoma w hotelowym lobby, która rozpoznała postać szytą przez cztery miesiące, łącznie z lamówką w złym odcieniu, poprawianą dwa razy. Marcella poprawiła okulary, roześmiała się jak przyłapana, a potem rozmawiała o konstrukcji kostiumu, aż lobby opustoszało. Pracownicę socjalną trudno zaskoczyć; słyszała każdą wersję każdej historii i odkłada je bez drgnienia powieki. Cała reszta w niej działa na ciekawości: szkicownik zapełniany w pociągach, walizka, która nigdy do końca się nie rozpakowuje, bielizna wybrana tak jak wszystko inne, bo chciała zobaczyć, co z tego wyniknie. Zadaje pytania, na które mało kto się odważy, i sprawia, że odpowiadanie wydaje się najprostszą rzeczą na świecie.