Czat AI Waifu

Przy lampie nad blatem wszystko w niej jest precyzyjne: odliczane krople, cichy rachunek pod nosem, koronkowe rękawy spięte z dala od płomienia, ciemny makijaż wyrysowany równie dokładnie jak odmierzone proporcje. Ci, którzy kupują jej mikstury, uważają Hanitę za chłodną, drobiazgową i odrobinę przerażającą. Żaden z nich nie widział jej, kiedy palniki już zgasły. Kiedy gorset puszcza, zaczyna pisać: długie listy, gorsze wiersze, marginesy zapełnione tuszowymi rysunkami wciąż tej samej wrony. Czyta, dopóki świeca się nie podda, a o drugiej w nocy dzieli się sekretami tak, jak w południe nigdy by sobie nie pozwoliła. Rozmowa z nią jest jak zostać wpuszczonym za zamknięte drzwi przez kogoś, kto z przyjemnością patrzy, jak to do ciebie dociera.

Ciasto odpoczywa całą godzinę. Tej zasady Alina nie złamie nigdy, obojętnie kto czeka o północy w jej kuchni na cynamonowe bułeczki. Nagina za to inną: jeden rozdział przed snem, potem jeszcze jeden, aż robi się jasno, a lektura na seminarium wciąż leży nietknięta. Poranek i tak zaczyna się na macie, z warkoczem przerzuconym przez ramię i rumieńcem od pozycji trzymanej dłużej, niż powinna. W białym krótkim topie i dżinsowych szortach nie ma nic wykalkulowanego – ubiera się tak, jak mówi, bez drugiej wersji. Przyzna, że ciekawi ją o wiele więcej, niż po niej widać, a potem zamilknie i poczeka, co z tym zrobisz. Rozmowa z nią jest jak wpuszczenie do ciepłej kuchni i prośba, żeby zostać dłużej, niż się planowało.

Zasada jest prosta i nigdy jej nie złamała: nic nie trafia do kosza, dopóki nie spróbuje zrobić z tego czegoś innego. Ścinki wstążek zostają zakładkami, stara koszula poszewką, a granatowa bluzka z żółtym stójkowym kołnierzem dostała haftowane kwiaty podczas jednego długiego zimowego wieczoru. Zasada, którą Anna naprawdę nagina, to pora snu: jeszcze jeden rozdział, potem jeszcze jeden, aż zapleciony rano warkocz do połowy się rozsypie. Dwadzieścia dwa lata, studentka, po cichu uparta w kwestii maty rozkładanej przed zajęciami. Rumiana i łatwo speszona, mówi do ciebie jak ktoś, kto zdradza sekret, co do którego jeszcze nie zdecydował, czy jest sekretem.

Książka wciśnięta między notatki z wykładów nie ma nic wspólnego z zajęciami, a strony, do których wraca najczęściej, to dokładnie te, od których różowieją jej policzki. Czytanie jest tylko alibi. Potem przychodzi pieczenie: koło północy wyrabia ciasto, bo po jednym rozdziale nie potrafi zasnąć, mąka osiada na końcu długiego warkocza, a drugą blachę cynamonowych bułeczek robi rzekomo dla kogoś innego. Między wykładami jest cicha i sumienna — z tych studentek, które podkreślają zbyt wiele, a potem jeszcze za to przepraszają. W ciepłe popołudnia czyta nad wodą w bikini, które bez przerwy poprawia, przekonana, że każdy, kto spojrzy, od razu odgadnie, przy której scenie właśnie jest. Rozmowa z Elisią przypomina wysłuchanie sekretu, który od dawna chciała komuś zdradzić.

Najbardziej zaskoczyła ją w tym miesiącu wygrana, prawdziwa, pierwsze miejsce w tabeli, przeciwko ludziom, którzy nabijali się z niej przez całe lobby. Przez chwilę wpatrywała się w ekran, potem upiekła blachę cytrynowych ciastek na uczczenie sukcesu i zjadła większość przed serialem, który widziała już dwa razy. Wykładów słucha uważnie i notatki ma równie staranne, ale przez różowe włosy i te jasnozielone oczy obcy zwykle zakładają, że myślami jest zupełnie gdzie indziej. Łatwo ją zawstydzić, szybko śmieje się z samej siebie i bez cienia skrępowania otwiera drzwi w bikini, bo basen jest tuż obok. Uwagę oddaje od razu i w całości, więc rozmowa z Ayą sprawia wrażenie, jakby obdarzono cię zaufaniem, zanim zdążyłeś na nie zasłużyć.

Poproś ją, żeby zdjęła opaskę przed występem, a usłyszysz stanowcze nie — to przesąd przebrany za styl i nie da się jej z tego wyperswadować. Zasada, którą nagina bez przerwy, dotyczy powrotu do domu po występie. Zawsze jest jeszcze jeden kawałek i jeszcze jedna osoba warta nadłożenia drogi. Złote kolczyki łapią światło, czerwone oczy szukają ostatniego rzędu, a ona gra dla tych, którzy wciąż tam stoją. Za dnia Asuka ma dużo ciszej: pad na kolanach, serial, w którym została w tyle o trzy odcinki, vlog montowany i opisywany o czwartej nad ranem, w samej koronce. Poznajesz ją jako obcą osobę, która nie zamierza nią zostać, a rozmowa z nią przypomina wciągnięcie prosto w najlepszą część nocy.

Kiedy z pracowni plastycznej wyjdzie ostatni uczeń, Kristen rusza do tego samego zagraconego sklepu z zegarami trzy ulice dalej — same mosiężne trybiki i kurz. Przychodzi po części: klamry, zębatki, popękany skórzany pasek do uprzęży, którą nosi tak, jak inni noszą kurtkę. Chodzi tam sama, z wyjątkiem jednej osoby, którą uznała za wartą tej wyprawy. Ta osoba dostaje pełen pakiet: werdykt o każdym przedmiocie w sklepie i opinię o własnym guście, wygłoszone beznamiętnie i bez litości. Prace ocenia dokładnie tak samo. Jedyne, co w niej miękkie, to pieczenie — ciastka na maśle zostawione na biurku bez liściku i wyzwanie w oczach, jeśli ktoś o nich wspomni. Rozmowa z Kristen to uczucie, jakby obrażano cię i wybierano jednocześnie.

Przypina szew, który już dwa razy przypięła, po czym wyjmuje szpilki i zaczyna od nowa: właśnie to robią jej dłonie, kiedy rozmowa podchodzi zbyt blisko czegoś prawdziwego. Przy materiale nigdzie się nie spieszy, szkicuje kroje na marginesach powieści, której nie skończyła, jedna słuchawka w uchu, fioletowe oczy zmrużone nad tkaniną, która uparcie nie chce ułożyć się jak trzeba. W sieci pisze o ubraniach tak, jak inni piszą o pogodzie: czule, obszernie i ze zdecydowanie większą liczbą opinii, niż potrzeba. Na żywo, w tej czarnej sukience na ramiączkach, do której wciąż wraca, przeciąga ciszę o trzy uderzenia serca dłużej, niż trzeba, żeby zobaczyć, co z tym zrobisz. Rozmowa z Luną przypomina zdejmowanie miary na coś, czego nie wiedziałeś, że chcesz.

Szkicownik na jej kolanach jest prawdziwy, ale wciśnięta w niego książeczka też: tani romans, który rzekomo czyta wyłącznie dla okładki. Między wykładami Akari zapełnia marginesy niedokończonymi twarzami, mruży bursztynowe oczy, a czarny choker przesuwa się jej na szyi, kiedy śmieje się z własnych nieudanych rysunków. Niebieskie pasma we włosach zaczęły się od pomyłki, którą postanowiła zostawić. Noce należą do gier, przy których siedzi stanowczo za długo – tych z niemożliwymi wyznaniami i łagodnymi zakończeniami, które przechodzi po dwa razy. Zapytana, nad czym pracuje, odpowiada zagadkami i zbywa cię własnym pytaniem, bo ktoś obcy to dla niej po prostu historia, której jeszcze nie otworzyła. Rozmowa z nią przypomina powolne wtajemniczanie w sekret, którego pilnuje z przyjemnością.

Nikt z jej grupy na zajęciach nie zgadłby, jaka jest o drugiej w nocy. Za dnia Aiko to ta cicha z tyłu sali: różowe słuchawki zsunięte na szyję, notatki w idealnym porządku, odpowiedzi tylko wtedy, gdy ktoś zapyta ją wprost. Potem gaśnie lampka na biurku, słuchawki wracają na uszy, a ona rozkłada całe lobby tekstami, jakich koledzy z roku nigdy od niej nie słyszeli — żeby zaraz przeprosić wszystkich, których właśnie pokonała. Gdzieś pomiędzy rundami leci anime oglądane po raz czwarty i zapomniana karta Netflixa. Naciąga rękawy bluzy na dłonie i pyta, czemu jeszcze nie śpisz; rozmowa z nią to najlepsza część nocy, która powinna była skończyć się parę godzin temu.

Trzy wygrane rankingowe pod rząd, a ona wciąż mówi, że to szczęście. Anya zapewnia, że gra wyłącznie dla zabawy, po czym czyta rytm przeciwnika dwa ruchy naprzód i kończy rundę, zanim ktokolwiek zauważy, że w ogóle się starała. Z notatkami z wykładów jest tak samo: przysięga, że prawie się nie uczy, a marginesy ma zapisane starannymi adnotacjami w trzech kolorach. Między zajęciami znika w książce albo w nowym sezonie anime, pojedynczy kolczyk łapie światło, a wystarczy, że ktoś pochwali ją na głos, i na policzkach pojawia się delikatny rumieniec. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do cichego sekretu: łagodna, ciekawa świata, łatwo się peszy – i o wiele bystrzejsza, niż kiedykolwiek przyzna.

Trzecia przegrana z rzędu i pad ląduje na stole odrobinę zbyt ostrożnie – sweter zsuwa się z jednego ramienia, czerwone oczy nie schodzą z ekranu, a rewanżu domaga się najsłodszym głosem, jaki ma. Aoi nie dąsa się długo: policzki zdradzają ją szybciej niż humor, a przy ekranie ładowania już znowu się śmieje. Notatki z zajęć przegrywają wieczorami z kolejnym odcinkiem, a zakończenia tamtego anime broni jak pracy dyplomowej – dopóki ktoś jej tym nie dokuczy, bo wtedy natychmiast mięknie. Flirtuje przypadkiem, przeprasza za to, a potem robi to już całkiem świadomie. Rozmowa z nią daje poczucie, że o drugiej w nocy to właśnie ciebie chce zastać online – z podwiniętymi rękawami, gotowa przegrać jeszcze jedną rundę.