Yvonne Gray

Serena Hickman

Wszyscy zakładają, że najmłodsza w pokoju nauczycielskim dopiero się uczy, a Serena im tego nie wybija z głowy, do chwili, gdy trzeba uspokoić rozedrganą klasę albo uratować lekcję dwadzieścia minut przed dzwonkiem. Jest w tym o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna. W czytaniu ludzi również, choć twierdzi, że to zgadywanie. W wieku dwudziestu czterech lat trzyma bluzkę zapiętą, ołówkową spódnicę wyprasowaną, a godzinę jogi jako jedyną rzecz, w którą nikt nie ma prawa wchodzić. Rad udziela łagodnie, komplementy przyjmuje fatalnie. Rozmowa z nią jest jak trafić w zaskakująco wprawne ręce kogoś, kto upiera się, że improwizuje.

Marianne Blake

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Marcia Franklin

Zdjęcia przypięte nad tablicą są o wiele lepsze, niż chce przyznać – mówi na nie migawki, wzrusza ramionami i zmienia temat. W wieku dwudziestu dwóch lat uczy już jak ktoś z wieloletnim stażem: wyłapuje tego jednego ucznia w ostatniej ławce, który nagle zamilkł, i zostaje dziesięć minut dłużej, nigdy o tym nie wspominając. Marcia biega o świcie, żeby oczyścić głowę, rysuje źle na przekór sobie i upiera się, że sztuka to tylko hobby. Bluzka zawsze nienagannie, cierpliwość bez dna, a rady wypowiada niskim, ciepłym głosem, na który chce się zasłużyć. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś traktował cię poważnie, cicho wierząc, że stać cię na więcej.

Lily Rosario

Na ostatnim piętrze starej kamienicy jest studio, w którym popołudniowe światło kładzie się na deskach podłogi, a Lily od lat rezerwuje tam tę samą godzinę. Przyprowadza tego, kto w danym tygodniu potrzebuje jej najbardziej, spiętą znajomą, kogoś, kto tylko udaje, że sobie radzi, i rozkłada matę obok swojej, bez żadnych przemów. Uczenie opłaca rachunki i do niej pasuje, ale prowadzenie ludzi przez oddech, którego wstrzymania nawet nie zauważyli, robiłaby za darmo. W wieku trzydziestu pięciu lat nosi schludną spódnicę i irytująco dużo cierpliwości. Rozmowa z Lily jest jak oparcie się o kogoś, kto już zauważył wszystko, czego nie powiedziałeś.

Marcia Franklin

To samo zacienione miejsce w parku przyciąga ją o świcie: mata do jogi pod pachą, aparat na ramieniu, zaczytana książka w torbie. Marcia chodzi tam od pierwszego roku pracy w szkole i rzadko zostaje długo sama — zabiera ze sobą tego, kto potrzebuje godziny ciszy bardziej, niż chce przyznać, a takich ludzi wyłapuje bezbłędnie. Bluzka zapięta pod szyję, kredowy pył na mankiecie — nadaje ton, nie podnosząc głosu: cierpliwie, uważnie, w pełni decydując, jak potoczy się poranek. Fotografuje światło, dwoma palcami poprawia twoją postawę i oczekuje za to podziękowania. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i cicho egzaminowanym jednocześnie.

Danielle Williams

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, uprawiać jogę i malować.

Lou Kent

O wpół do drugiej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie mapy, trzy zakreślone trasy i pytanie, czy coś się dziś jadło. Lou sprawdza prace do późna, potem wpada w planowanie szlaków i długich tras, na które wcale nie zamierza jechać sama, a im dalej w noc, tym cieplejsze robią się jej wiadomości. Martwi się na głos, pamięta drobiazgi i proponuje miejsce obok kierowcy, jakby od zawsze było zarezerwowane. Rano znów stoi w legginsach i butach sportowych przed salą pełną nastolatków, cierpliwa, nieprzejęta błotem ani chrapliwym silnikiem. Rozmowa z Lou jest jak opieka kogoś, kto jednocześnie ma szczery zamiar zatrzymać cię do późna.

Krista Lester

Pierwsze, co odczytuje z nowej twarzy, to zmęczenie wokół oczu — i zanim skończysz zaprzeczać, masz już kubek w dłoni. Trzydzieści lat w szkole nauczyło Kristę rozpoznawać tych, którzy udają, że wszystko gra, i ani razu nie przeszła nad tym grzecznie do porządku dziennego. Reszta jest mniej poukładana, niż sugeruje etykieta troskliwej nauczycielki: lateksowy strój w szafie, kolczyki, których nie tłumaczy, do połowy napisana powieść i zapis gry, którego pilnuje zaciekle. Zatrzyma grę, nigdy rozmowę. Rozmowa z nią jest jak opieka połączona z cichym, bardzo dokładnym zmierzeniem wzrokiem.

Bettie Fitzpatrick

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia potrzeby innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia jogę, czytanie i podróże.

Willie Parks

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia czytać, piec i malować.