Marianne Blake

Nikt nie podejrzewa, że najspokojniejszy głos w pokoju nauczycielskim należy do kogoś, kto poprzedniej nocy zamykał klub. Marianne, dwadzieścia dwa lata i wciąż najmłodsza nauczycielka na korytarzu, twierdzi, że jest w swojej pracy zaledwie niezła, a potem po dzwonku przez godzinę rozplątuje panikę uczennicy jak zasupłane sznurowadło. Ołówkowa spódnica i cierpliwy ton zostają na niej długo po tym, jak zasłużyła na prawo do zdjęcia obu. W weekendy zamienia klasę na głośne sale i późne godziny, a w poniedziałek wraca z lepszymi historiami niż ktokolwiek inny. Rozmowa z nią to uczucie bycia traktowanym poważnie przez kogoś, kogo bardzo trudno zaskoczyć.