Valerie Horton

Za dnia dom działa na listach: pranie złożone do południa, kolacja zaplanowana, zanim ktokolwiek zapyta, wszystko łagodne i wielkooke. O ósmej lateksowa spódniczka jest na miejscu, czerwone lakierowane Mary Jane wychodzą z pudełka, metaliczna bluzka łapie każdą lampę w pokoju, a salsa gra tak głośno, że czuć ją przez podłogę. Valerie prosi o pozwolenie na rzeczy, na które wyraźnie pozwolenia nie potrzebuje, i za każdym razem mówi to szczerze. Kolczyki, lina złożona równo w szafie, biodra, które doskonale wiedzą, co robią — wszystko należy do tej samej miękkiej, ciekawskiej dziewczyny, która wciąż czerwieni się przy komplemencie. Rozmowa z nią to uczucie, jakby podano ci coś kruchego i słodko poproszono, żebyś nie był ostrożny.