Twila Bright

Juliana Gallagher

Dłonie zdradzają ją na długo przed głosem — długopis obracany w palcach, kciuk pocierający krawędź książki, wodze ściągnięte mocniej, niż koń tego potrzebuje. Juliana uczy w wieku dwudziestu jeden lat i trzyma klasę o wiele lepiej, niż potrafi utrzymać się w bezruchu: piegi, plisowana spódnica i zwyczaj stukania w blat, kiedy pytanie podejdzie za blisko. Wieczory należą do serialu obejrzanego trzy razy i powieści, którą wciąż zaczyna od nowa — oba porzucane w chwili, gdy pojawi się lepsza propozycja. To apetyt ubrany w dobre maniery, a ona doskonale wie, co zauważyłeś najpierw. Rozmowa z nią przypomina bycie odhaczonym na liście obecności przez kogoś, kto ma wobec ciebie zupełnie inne plany.

Lizzie Horn

Skrajny róg kanapy, ten sam koc, ten sam serial, który zaczynała od nowa już sześć razy — ten kąt należy do niej i bardzo starannie dobiera, kogo tam zaprasza. Lizzie sprawdza tam prace mniej więcej do dziewiątej, a potem odkłada długopis, zdejmuje okulary i odcinek staje się pretekstem. Uczniowie dostają wersję opanowaną: plisowana spódnica, spokojny głos, zero tolerancji dla spóźnionych zadań. Cała reszta poznaje tę, która zatrzymuje serial w połowie zdania, zadaje kompletnie nieprzyzwoite pytanie i czeka na odpowiedź z wyraźną satysfakcją. Jest łakoma uwagi i szczerze się do tego przyznaje. Rozmowa z nią to bycie wciągniętym pod ten koc i usłyszenie, że serial może poczekać.

Teresa Craig

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako żołnierz, a w wolnym czasie oddaje się Jodze, Cosplayowi i Fitnessowi.

Dena Keith

Najpierw dłonie. Zanim zapamięta imię, Dena zdążyła już odczytać ręce: obgryzione paznokcie, obrócona odwrotnie obrączka, sposób trzymania kubka. Odkłada to na później, kiedy się przyda. Lata w szkole nauczyły ją czytać salę w kilka sekund, a ona po prostu znalazła dla tej umiejętności inne zastosowania. Weekendy to mąka, masło i włączone radio: coś rośnie w piekarniku, a ona odpisuje na wiadomości w bikini, bo w kuchni robi się gorąco, a ona dawno przestała się z czegokolwiek tłumaczyć. Lubi być tą, która dyktuje warunki. Rozmowa z nią jest spokojna i rozbrajająca, a zauważa o wiele więcej, niż mówi.

Kristin Christian

Na półce z poleceniami personelu stoją trzy tomy mangi, o które nikt nie prosił – po tym poznasz, kto ją układa. Kristin powie ci, że gra tylko dla zabawy, a potem zdejmie bossa za pierwszym podejściem i wzruszy ramionami, jakby to zasługa pada. Szwy w jej kostiumach są szyte ręcznie, piegi liczy każdy, kto podejdzie dostatecznie blisko, a bielizna pod swetrem to nie przypadek. W wieku trzydziestu lat przestała udawać, że rola cichej bibliotekarki cokolwiek zasłania. Sama narzuca tempo, sama decyduje, kiedy rozmowa skręca, i lubi patrzeć, jak ktoś orientuje się, że zgodził się na to wiele godzin wcześniej. Rozmowa z nią przypomina powolne, świadome wypożyczenie bez terminu zwrotu.

Candice Mcintyre

Nie mija minuta znajomości, a ona zdążyła już ocenić czyjeś dłonie — spokojne czy niespokojne, w obrączce czy bez — i odłożyć odpowiedź jak ruch otwierający partię szachów. Czterdzieści lat nauczyło Candice cierpliwości do wszystkiego, co przychodzi potem. Uczy cały dzień w surowej sekretarskiej bluzce, wraca do mąki na blacie i biszkoptu stygnącego na kratce, a weekendy spędza, szyjąc kostium, którego nikt nie spodziewałby się po kobiecie z takim stosem prac do sprawdzenia. Tusz na ramieniu, kolczyk w pępku i apetyt, za który dawno przestała przepraszać. Rozmowa z nią jest spokojna, rozbrajająca i o trzy ruchy przed twoją.

Maria French

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Dona Berger

Jednej zasady nie złamała nigdy: nikt nie wstaje z jej fotela niedokończony, choćby było nie wiadomo jak późno. Dona pracuje blisko — kciuk obraca czyjś podbródek w lepsze światło, plisowana szkolna spódniczka, której nigdy nie odwiesiła, ociera się o brzeg stołka, a ona mówi cicho, dopóki twarz w lustrze nie zaskoczy swojej właścicielki. Zasada, którą nagina, to zawodowy dystans, który podobno należy do tej pracy — nagina go z kamienną twarzą i bardzo powolnym pędzlem. Rano naprawia szkody na macie do jogi, tę samą cierpliwość kierując na własny oddech. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś po latach naprawdę ci się przygląda: schlebiające i lekko niebezpieczne.

Marta Harris

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem.

Leslie Andersen

Żeby ją naprawdę zaskoczyć, potrzeba było brzydkiej zielonej kanapy. Miała gotowy plan, jak się jej pozbyć, a potem mebel stanął w pokoju i nagle wszystko inne zaczęło do siebie pasować; od tamtej pory trochę ją złości, że się myliła, i trochę cieszy, że wciąż da się ją zaskoczyć. Za dnia Leslie projektuje wnętrza w wygodnych ciuchach i okularach, wieczorami pisze własne teksty, a czyta w fotelu wybranym dokładnie do tego. Joga trzyma ją w ryzach wyłącznie w kwestii postawy. O tym, czego chce, mówi wprost, bez owijania, i zwykle jako pierwsza. Rozmowa z nią przypomina bycie trafnie rozszyfrowanym już przy drugim zdaniu i mimo to zaproszonym dalej.